தந்தை சொல் மிக்க (நாடகம்) - மஜீது

முதலில் ஒரு ’பிஸாது’ : முதல் பரிசு வாங்குன நாடகமே இப்படின்னா மத்ததுலாம் ?!

*

தந்தை சொல் மிக்க (நாடகம்) - மஜீது

அண்ணே, ஒரு குறுநாடகம் போடுறோம், 'தந்தை சொல் மிக்க' ன்னு தலைப்பு. 12 நிமிசத்துக்குள்ள இருக்கனும்.. அதுல ஒரு சின்ன கேரக்டர்ணே...நம்ம ரஃபீக் சுலைமான் நடிக்க வேண்டியது..

அவரா? அவரு ஊருக்குல்ல போயிருக்கார் ஆசிஃப்? நான்  ஃபேஸ்புக்ல பாத்தேன்...

ஆமண்ணே.. ஊர்லதான் இருக்காரு..ஆனா வர்றதுக்கு லேட்டாகும்போல தெரியுது...

அடுத்த க்விக் ஆப்ஷன் நீங்கதான்னு தோனுச்சு... அதான் கூப்ட்டேன்... வர முடியுமா?

(வரமுடியுமான்னு கேக்குற மாதிரியேஏஏஏ, வரனும்னு ஆர்டர் போட வேற யாரால முடியும்?)

அப்டியா?

“ஆமண்ணே.... ஒரு காலேஜ் சீன்,மூனு நிமிசம்தான் வரும்...” ன்னு ஆரம்பிச்சு முழு கேரக்டர் பத்தியும் ஒரு நிமிசத்துல சொல்லிட்டாரு... (அதாவது டீல் முடிஞ்ச்சாம், அப்டியான்னு கேக்குறமாதிரியேஏஏ சரின்னுட்டேனாம்)

வரச்சொன்ன அன்னைக்குப் போனேன்... ஸ்க்ரிப்ட்டைக் கொடுத்தாரு... படிச்சுப்பாத்தா உள்ளபடியே சிம்ப்பிள்தான்... பெருசா ஒன்னும் சிரமப்படாம, சின்ன மாடுலேஷன்ஸோட பேசுனாலே நல்ல அவ்ட்புட் கிடைக்கும்.. ரொம்ப ஈசிதான்... அதனால ஒன்னும் கஸ்ட்டமா தோனலை....

ஒரு சீன்ல என் கேரக்டர் செல்ஃபோன்ல தன்னோட அப்பாட்ட ஒரு நிமிசம் தொடர்ச்சியா பேசுறமாதிரி இருந்துச்சு. அதுதான் ஸ்க்ரிப்ட்ல முக்கியமான ட்விஸ்ட்.. 

ஆசிஃப் கொடுத்த அந்த சீன் டயலாக்கை படிக்கும்போதும் ஒன்னும் வித்தியாசமா தோனலை.. பண்ணிறலாம்னு தைரியமா சொல்லிட்டேன்.

ஆனா, அடுத்த நாள் ஒரு குண்டு வெடிச்சிச்சு..

முதல் ரிகர்சல்: அந்த போன் பேசுற சீன் வந்தப்பதான் அந்த ட்விஸ்ட் என் மண்டைக்குள்ளயும் திடீர்னு ஏறுச்சு.

பல வருசங்களுக்கு முன்னால் என்னோட வாழ்க்கைல நடந்த பலத்த அதிர்வுகள்..

தொலைஞ்சுச்சு.... மொத்தமும் காலி....

அந்த டயலாக் வரும்போது நான் அங்கெயே இல்லை..

எங்கெயோ போய்ட்டேன்... வாய்லாம் கொழறுது..

வார்த்தைலாம் திக்குது... மாடு சாணிபோடுறமாதிரி டயலாக் டெலிவரி வருது...

எனக்கே தெரியுது.. ஆனா வெளில சொல்ல புடிக்கலை..

சமாளிச்சிறலாம்னு தோனுச்சு... யாருக்கும் திருப்தி இல்லை..

மறுபடி ரெண்டாவது ரிகர்ஸல்ல இன்னும் மோசமா போய்ருச்சு...

குரல்லாம் உடைஞ்சு நடுங்க ஆரம்பிச்சிருச்சு...

பாத்துக்கிட்டு இருந்த தம்பி பாலாஜிக்கு ஏதோ தோனுச்சு போல...

விறுவிறுன்னு ஓடிப்போயி கொஞ்சம் தண்ணி கொண்டாந்து கொடுத்து, “என்னாச்சுண்ணே... தண்ணியைக் குடிங்கண்ணே... குரல் ரொம்ப உடைஞ்சு ஒரு மாதிரியாயிருச்சுண்ணே...”ன்னு சொன்னவொடனே, வாங்கிக் குடிச்சுட்டு, பாலாஜி முகத்தைப் பாத்தேன்...

“போதுமாண்ணே... இப்ப ட்ரை பண்ணுங்க”ன்னு சொன்னதும், போதும்ப்பா, சரியாயிருச்சுன்னு சொல்லிட்டு, சட்டுனு உள்ளதை சொல்லிறலாமான்னு யோசிச்சேன்..

அப்ப பாத்து ஒரு ஃபோன் வரவும், இன்னும் ஒரு தடவை ட்ரை பண்ணிட்டு சொல்லலாம்னு அடங்கிட்டேன்... ,

போன் பேசிட்டு அஞ்சு நிமிசத்துக்கு அப்பறம் திரும்ப வந்து பேசும்போது சுமாரா வந்துச்சு...

அதுவே போதும்கிற அளவுக்கு ஆசிஃப்க்கு திருப்தி..

ஆனா எனக்கு திருப்தி இல்லை...

ஆனாலும் அவர்ட்ட நம்பிக்கையோட சொன்னேன்:

"என் கேரக்டரை பத்தி கவலை வேணாம்... இதைவிட சிறப்பா செஞ்சிர்றேன்"

அவரும் 'ம்ம்.. சரி'ன்னு சொன்னாரே தவிர அவருக்கு அன்னைக்கு பெருசா நம்பிக்கை இல்லை.

அடுத்த மூனு நாலு நாள்ல ஸ்டேஜ் ரிகர்சல். நாங்க நடிச்சு முடிச்சதும், அமைப்பாளர்கள்ல ஒருத்தர் (எனக்கு அறிமுகம் இல்லாதவர்) என்னைக் காமிச்சு, இவரு நல்லாப் பண்ணுனாரு, முக்கியமா அந்த ஃபோன் பேசுற சீன் நல்லாப் பேசுனாருன்னு குறிப்பிட்டு சொல்லவும் ஆசிஃப் முகத்துல லேசா ஒரு ஒளிவட்டம். 

இவ்வளவு தூரத்துக்கு என்னை ஆட்டிப் படைச்ச அந்தவிசயம் என்னன்னா,

ஆசிஃப் கொடுத்த அந்த செல்ஃபோன் டயலாக்,எனனோட இருபதாவது வயசுல, என்னோட தகப்பனார்ட்ட,

நெசம்மாவே நான் பேசுன அதே டயலாக்..

வாசகங்களும் 95 பெர்சண்ட் அப்படியே டிட்டோ...

நான் அப்டிப் பேசுனதுனால ஆரம்பிச்ச பிரச்சினை பெருசாகி, எப்டிலாமோ திசைமாறி, ஒரு பெரிய பிரளயமா மாறி, அவரைவிட்டு நான் பிரியவேண்டியதாயிருச்சு...

பிரிவுன்னா சாதாரண பிரிவில்லை...

மறுபடி அவர் முகத்தை சகஜமா பாத்து, நல்லாருக்கீங்களான்னு கேக்க 14 வருசம் ஆகிருச்சு...

அதுவும் எப்டி? எங்கே?

காரைக்குடி கடைவீதில எதிரும் புதிருமா ரெண்டுபேரும் கடந்துபோயிட்டோம்..

அடையாளம் தெரியாம....

என் தோள்ல என் ரெண்டாவது மகன்,

3 வயசு நிரம்பாத சின்னபபையன்..

10 செகண்ட்ல எனக்கு பொறிதட்டி, திருப்ப ஓடிப்போய்,

அவருக்கு நேரா நின்னு, முகத்தை சகஜமாப் பாத்து, 

கேட்டேன்: நல்லாருக்கீங்களா?

அவரு: நல்லாருக்கேன்... நீங்கஅஅஅஅ? யார்னு தெரியலையே....

இப்ப எனக்கு சுர்ர்ர்ர்னு கோபம்... ஆனா உடனே அடங்கிருச்சு..

நான்: நெசமாவே அடையாளம் தெரியலையா? இல்லை கோபத்துல சொல்றீங்களா?

அவர்: இல்லை, எனக்கு நெஜமாவே தெரியலை...

நான்: சரி நான் பாக்குறதுக்கு நிறைய மாறிருக்கேன்தான்... இல்லைங்கலை...ஆனா குரல் கூடவா தெரியலை?

அவர்: இல்லை தெரியலை... யார்ன்னு சொல்லிருங்க...

நான்: மஜீது த்தா....

10-15 செகண்ட் மவுனம்... ஆனா அது ரொம்ப நீளமான கனமான மவுனம். 

அப்பறம்,

அவர்: ம்ம்ம்ம்... நல்லா இருக்கியா..?

சொன்னேன்: நான் நல்லா இல்லை.. கடனோடவும் பல பிரச்சினைகளோடவும் இருக்கேன்..

(கொஞ்சங்கூட கூச்சமோ வெட்கமோ எதுவுமே இல்லாம சொன்னேன்)

அவர்: நீ சவூதில இருக்குறதா கேள்விப்பட்டேன்.. அப்பறம் என்ன கடன், பிரச்சினை..?

நான்: அந்த சம்பாத்தியம்லாம் போச்சு.. அதெல்லாம் அப்பறமா சொல்றேன்..

அவர்: சரி, இப்ப என்ன பண்ற?

நான்: ஒன்னும் பண்ணலை.. துபாய் போறதுக்கு ஏற்பாடு பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன்..

மறுபடி அமைதியானோம்...

அதுக்கப்பறம், ரெண்டு பேரும் அப்ப எங்கே இருந்தோம்னு விசாரிச்சுக்கிட்டோம்,

என் பையனுக்கு அவன் கேட்ட ‘மக்ரூன்’ வாங்கிக்கொடுத்தார்.

கிளம்பிட்டோம்... அவ்வளவுதான்..

மறுபடி தொடர்பில்லை..

அதுக்கப்பறம், 6-7 மாசம் கழிச்சு, துபாய் வந்து சேந்தேன்...

வந்த ஆறுமாசத்துல என் தம்பிட்ட சொல்லி அவர்ட்ட என் சார்பா பேச சொன்னேன்

(செல்ஃபோன்லாம் இல்லை)

அடுத்த ஆறுமாசத்துல என்னோட முதல் வெக்கேஷன்,

ஷார்ஜா - திருச்சி டைரக்ட் ஃப்ளைட் சர்வீஸ்,

முதல்முதல் ஃப்ளைட்

இறங்குன தேதி: 01-01-1997 அதிகாலை 1:00 மணி

எல்லாமே, ஒன்னுல ஆரம்பம்,

என்னோட புது வாழ்க்கையும்..

என்னை அழைக்கிறதுக்கு அத்தா வந்திருந்தார்

(வர வச்சிருந்தேன்)

வழில கிராமத்துக்கு கிராமம், இளவட்டப் பயலுக

எங்க வண்டிய அங்கங்கெ நிறுத்தி

சத்தம் போட்டு அலப்பறை பண்ணி

ஒரே வரவேற்பு!

ஸ்வீட்டுகளும், கேக்குகளுமா கொண்டாட்டம்..

ஒரே ஹேப்பி நியூ இயர் ஆர்ப்பாட்டம்!

அதுக்கப்பறம் அவரை அவராவே

அப்டியே ஏத்து அணைச்சிக்கிட்டு

நான் அவரை விடவே இல்லை..

கடைசிவரைக்கும், 

அதாவது 27/07/2018 வெள்ளிக்கிழமை ராத்திரி வரைக்கும்..

அன்னைக்கு ராத்திரி சாப்பிட்டுட்டு, மயங்கி பின்னால சாய்ஞ்சு மயங்கினவருதான்..

தகவல் கிடைச்சு பதறி  ஓடிவந்து, மவுத்தை உறுதி செஞ்ச டாக்டர் வேற யாருமில்லை..

அன்னைக்கு 3 வயசுல மக்ரூன் வாங்கி  அறிமுகம் ஆன என் ரெண்டாவது மகன் தாரிக்..

எனக்கு அத்தாவோட செய்தி வந்தப்ப,

நான் துபாய்ல ஒரு ரெஸ்டாரண்ட்ல ராத்திரிச் சாப்பாட்ல இருந்தேன்...

அதிர்ந்து நிக்கும்போது,

"தைரியமா இருங்கண்ணே"ன்னு சொல்லி தேத்துனது வேற யாரும் இல்லை

என்கூட சாப்ட்டுக்கிட்டுருந்த இதே ஆசிஃப் மீரான் அண்ணாச்சிதான்..

என்ன சொல்ல...!

நாடகம் என்னாச்சுன்னு கேக்குங்கிறீங்களா?

17 நாடகங்கள்ல “சிறந்த நாடகம்” னு தேர்வாச்சு,

த ந் தை சொ ல் மி க் க

அந்த வசனத்தை நீங்களே நேரடியா நாடகத்துலயே கேக்கலாம்.

கீழே இருக்குற லிங்க்கை ஓப்பன் பண்ணுனா கரெக்டா இந்த நாடகம் ஆரம்பமாகும்

https://www.youtube.com/watch?v=jdUtj9FZ1hY&t=13055s

(14 minutes from this point)

*

நன்றி : மஜீத்

*

தொடர்புடைய ஒரு பதிவு

நல்லிணக்கம் : ஒரு நினைவோட்டம் – மஜீத்

நான் பட்ட பாடு - மஜீத்

எங்கே சென்டர் போட்டா என்ன... படிக்கிற பசங்களுக்கு இதெல்லாம் பெரிய விஷயமான்னு பேசற குரூப்பு எதுன்னு உங்களுக்கெல்லாம் தெரியும். சனியனுக கெடக்கட்டும். ஒரு காலத்துல பேஸ்புக்குலயே கிடந்த மஜீத் , கூகுள் ப்ளஸ்ல இந்தப் பதிவைப் போட்டிருந்தார். படிச்சுப் பாருங்க. - முகநூலில் ஷாஜஹான் 

*

நீட் படுத்தும் பாடு

கிருஷ்ணசாமி மரணம்

இதெல்லாம் இப்பதான் எல்லாருக்கும் தெரியுது

நான் பட்ட பாடு 

இன்னும் என்னென்னவோ உங்களுக்கு புரியவைக்கும்..

கிருஷ்ணசாமியோட மரணம் என்னை எவ்வளவு பாதிச்சிருக்கும்னு யோசிச்சுப் பாருங்க....

2008

சின்னமகன் +2 முடிச்சவொடனே ஃப்ரெண்ட்ஸ்லாம் சேந்து, முடிஞ்சவரைக்கும் எல்லா மெடிகல் காலேஜ், ஆல்இண்டியா கோட்டா, என்ஆர்ஐ கோட்டா எல்லாத்துக்கும் அப்ளை பண்ணிருந்தானுக... (அதுல முக்கியமா ஆல் இண்டியா கோட்டாங்கிறது, எல்லா மாநிலத்துல இருக்குற அரசு மெடிக்கல் காலேஜ்லயும் இருக்குற மொத்த சீட்ல 10% மத்திய அரசுக்கு தந்துரனும். அதுக்கு ஆல் இண்டியா மெடிகல் கவுன்சில் எக்ஸாம் வைக்கும். தமிழ்நாட்ல வடமாநில மாணவர்கள் படிக்கிறது இப்டிதான். இதுக்கு எக்ஸாம் சென்டர் நம்ம பையங்களுக்கு சென்னைலகூட தரமாட்டாங்க.. சீட் கெடச்சாலும் டெல்லி, சிக்கிம்னு தருவானுக... ஆனா பரிச்சை மட்டும் வேற மாநிலத்துல எழுதனும்.. அவனுகளுக்கு மட்டும் அவங்க ஊர்லயே எழுதிருக்கிறலாம்)

விஷயத்துக்கு வர்றேன்.. மகனுக்கு பெங்களுர்ல செண்டர் போட்ருந்தாய்ங்க...

சரியா எக்ஸாம் சமயத்துல காவிரிப் பிரச்னை, கலவரம், தமிழர்களை தாக்குறதுன்னு இருந்துச்சு நெலவரம்.. பயந்து நானும் கெளம்பிட்டேன் கூட்டிக்கிட்டு.. மொதநாளே ட்ரெய்ன்ல போய் ஹோட்டல்ல தங்கி, எக்ஸாம் சென்டர் எங்க இருக்குன்னு விசாரிச்சு, 40 நிமிசத்துல போய்ரலாம்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டு, அடுத்தநாள் ஒரு ஆட்டோல (டாக்ஸி லேட்டாகும், ஆட்டோலதான் ட்ராஃபிக்கா இருந்தாலும் சீக்கிரமா போகமுடியும்னு உள்ளூர்க்காரர்கள் ஐடியா. 9:30க்கு எக்ஸாம். 9மணிக்கு கேட் க்ளோஸ்.) 7 மணிக்கு கெளம்பினோம். ஆட்டோ ட்ரைவரும் அந்த ஸ்கூல் தெரியும்னு சொன்னாரு. 7:50க்கு போய் சேந்தோம்.

இறங்குனவொடனே பாத்தா காம்பவுண்டுக்கு வெளியெ மரத்தடிகள்ல புள்ளைங்க, பெத்தவங்க கூட்டம்.. ஒருத்தருக்கொருத்தர் பேசிக்கிட்டதுல ஒரு உள்ளூர்க்காரர் ஹால்டிக்கெட்டை வாங்கிப் பாத்துட்டு, உங்க செண்டர் இந்த ஸ்கூல் இல்லைன்னு சொன்னாரு.. பதறிட்டோம்.. ஸ்கூல் பேரெல்லாம் சரியா இருந்துச்சு, கடேசி வார்த்தை ஏரியா பேராம். அந்த ஏரியா சிட்டியோட அடுத்த மூலைல இருக்காம். அப்டியே ப்ளாங்க் ஆயிட்டேன். அங்க போய்ச்சேரமுடியுமான்னு விசாரிச்சா சிரமம், 1 மணி நேரத்துக்கு குறையாம ஆகும்.. ட்ராஃபிக் இருந்தா முடியாதுன்னாங்க.. அந்த நேரத்துல கார்ல வந்து மகனை இறக்கிவிட்டுட்டு கெளம்புனவரு, ஒரு செகண்டு நின்னு விசயத்தைக் கேட்டுட்டு, உங்களுக்கு நெறைய சான்ஸ் இருக்கு. கெளம்புங்கன்னு சொன்னாரு... காரு சரியா வராது, ஆட்டோதான் வசதி, எங்கூட வாங்க ஆட்டோல ஏத்திவிடுறேன்னு சொல்லிட்டு, 5 நிமிசத்துல ஆட்டோக்காரர்ட்ட விசயத்தை சொல்லி ஏத்திவிட்டார். அந்த 5 நிமிசத்துலயும், நான் நேரா அங்கெ கொண்டுபோய்விட்டா, நிச்சயம் டயத்துக்கு போகமுடியாது ஆட்டோதான் நல்லதுன்னு சமாதானம் சொன்னார்.

சொன்னதுமாதிரியே ஆட்டோக்காரர் ஒவ்வொரு சிக்னல்லயும் நொழஞ்சு நொழஞ்சு போய் மொத ஆளா நின்னு, போய்க்கிட்டே இருந்தாரு. காரா இருந்திருந்தா கொறைஞ்சது முக்கால் மணிநேரம் கூடுதலாயிருக்கும்.. சரியா 9 மணிக்கு போய் சேந்தோம்.. சின்ன கேட்டை அப்பதான் பூட்டிட்டுப் போனாங்களாம்.. தூரத்துல, சுமாரா 500மீட்டராச்சும் இருக்கும், ஹாலுக்குள்ள புள்ளைங்க போய்க்கிட்ருந்தது தெரிஞ்சிச்சு.

என்னோட குறுக்குபுத்தி வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சிருச்சு.. கதவுப்பக்கம் லைட்டா நோட்டம் விட்டேன்.. சும்மா கொண்டிதான் மாட்டிருந்தாய்ங்கெ.. நமக்குதான் கை நீளமா, உள்ளவிட்டு தொறந்துட்டு, நீ போ, கேட்டா கதவு சும்மாதான் சாத்திருந்துச்சு தள்ளிவிட்டுட்டு வந்தேன்னு சொல்லச்சொல்லி அனுப்பிவிட்டேன்.. (இல்லைனா கடேசி முயற்சியா கேட்ல ஏறிக்குதிக்க ஒரு ப்ளான் பி யும் வச்சிருந்தேன்) அவனும் ஒரே ஓட்டமா ஓடி சேந்தான்... உள்ள விட்டுட்டாய்ங்கெ. அவன் உள்ளபோன அடுத்த நிமிசம் ஒரு பியூன் ஒரு பெரிய பூட்டோட ஓடியாந்து, நான் சும்மா சாத்திவச்ச கதவை பூட்டிட்டுப் போனாரு.

இப்பதான் முக்கியமான எபிசோடு ஆரம்பிச்சிச்சு..

இறங்கும்போதே ஆட்டோக்காரர்ட்ட கொஞ்சம் இருங்க போகவேணாம், பணம்வந்து தர்றேன், ஹோட்டலுக்கு போகவேண்டிவந்தாலும் வரும்னு சொன்னேன் அவரும் சரின்னு வெய்ட் பண்ணாரு.. என்னோட களேபரத்தை பத்தி கவலைப்படாம, நான் கம்பிநீட்டிருவனோன்னு சந்தேகப்படாம, கண்ணைமூடிக்கிட்டு, தியானத்துக்குப் போய்ட்டார். இப்ப எனக்குதான் ஆட்டோ அடையாளம் தெரியலை.

நின்ன ஒவ்வொரு ஆட்டோடிரைவரையும் உத்துப்பாத்து எங்காளைக் கண்டுபுடிச்ச நொடில, எனக்கு என்னவோ பண்றமாதிரி இருந்துச்சு.. நெஞ்செல்லாம் கனமா இருந்தமாதிரி இருந்துச்சு.. கண் லேசா சொருகுச்சு..மூச்சு விட சிரமமா இருந்துச்சு...வேர்க்க ஆரம்பிச்சிருச்சு.. லைட்டா பயம் வந்துச்சு.. என்ன பண்றதுன்னு தெரியலை... ஆட்டோ டிரைவர்ட்ட விசயத்தை சொல்லி, இங்க பக்கத்துல ஏதாவது ஆஸ்பிடல் இருக்கானு கேட்டா, அவரு எனக்கு இந்த ஏரியா சுத்தமா தெரியாது, நீங்க ஏறுன இடம்தான் என் ஏரியா.. ஆனா ஒரு ரவுண்டு அடிச்சி கண்டுபுடிப்போம்னு சொன்னாரு.. ஒரு 7-8 நிமிசத்துல லெஃப்ட் சைடுல நாந்தான் கண்டுபுடிச்சேன்.. ஹாஸ்பிடல்னு போட்ருந்துச்சு.. அவரு ரைட் சைட்ல பாத்துக்கிட்டு ரோட்டையும் பாத்துக்கிட்டு ஓட்டுனாரு.. யூட்டர்ன் அடிக்கிறதுக்கே, 3 கிமீ போய்ட்டு வரவேண்டிருந்துச்சு வந்துசேந்தா, ஆஸ்பிடல் வாசலை கண்டுபுடிக்கிறதுக்கு சுத்தி சுத்தி வரவேண்டியதாப் போச்சு.. பெரிய்ய்ய்ய காம்பவுண்டு....ஆட்டோ டிரைவர்ட்ட சொன்னேன்.. நீங்க கூடவே இருங்க.. இப்ப எம்பையனையும் அவன் எக்ஸாம் எழுதுற இடத்தையும் தெரிஞ்ச ஒரே ஆள் நீங்கதான். அதனால கூடவே இருங்க.. சார்ஜ் எவ்வளவு ஆனாலும் தந்துர்றேன்னு சொன்னேன்.. சரின்னு கேட்டுக்கிட்டு வாசல்ல நின்னுக்கிட்டார்.. அப்ப எங்கிட்ட இருந்த ஃபோன் Sony S500.. wifi கிடையாது.. ஏர்டெல் டேட்டா ரோமிங் இல்லை.. லாக் இல்லை.. ஸ்லைட் பண்ணுனா ஓப்பன் ஆயிரும்.. ஒய்ஃப் நம்பரை டயல் பண்ணி, கான்டாக்ட்ல Wife னு மாத்திட்டேன்..

உள்ள யாரை விசாரிச்சேன், எப்டி போனேன்னு இப்பவரைக்கும் தெரியாது. எனக்கு நெனைப்பு இருக்குறதெல்லாம், ரெண்டு இடத்துக்கு போனேன், தொப்பலா வேர்த்து இருந்தேன், ரெண்டு டாக்டர் வந்து பாத்தாங்க, ரெண்டாவது இடம் ஒரு சின்ன அறை, ரெண்டாவது பாத்த டாக்டர் முகம் நெனப்பு இருக்கு.. சில ப்ளட் டெஸ்டு, ஒரு ஈசிஜி எல்லாம் எடுத்துப் பாத்தாரு.. என்னாச்சுன்னு கேட்டாரு.. ஒரு மணிநேரக்கதையை ஒரு நிமிசத்துல சொன்னேன்.. டோன்ட் ஒர்ரின்னு சொல்லிட்டு, ஒரு ஊசியும் போட்டுட்டு போனாரு. ரொம்பநேரம் தூங்கவேண்டிவருமா? பையன் வெளிய வந்து தேடுவான்.. நான் வேணா ஆட்டோ டிரைவரை அனுப்பிவைக்கவா? எக்சாம் முடிஞ்சதும் அவனை கூட்டிட்டு வரச்சொல்லின்னு கேக்கவும்.. மறுபடியும் டோன்ட் ஒர்ரி சொல்லிட்டு, தூக்கம்லாம் வராது.. கொஞ்சநேரம் ரெஸ்ட் எடுங்க, தூக்கம் வந்தா தூங்குங்க, நான் ஒரு ஒருமணிநேரத்துல எழுப்பிவிடுறேன்.. டோன்ட் ஒர்ரின்னு மூனாவது தடவையும் சொன்னாரு

10 நிமிசத்துல திரும்பி பிளட் ரிசல்ட், ஈசிஜி யெல்லாம் எடுத்துட்டு வந்து, நத்திங் சீரியஸ்... சம் சார்ட் ஆஃப் மைனர் ஷாக், ஃபார்ச்சுனேட்லி இட் வாஸ் நாட் சோ பேட்.. நீங்க இப்பவே கூட போகலாம்.. எப்டியும் இன்னும் ஒன்றை மணிநேரம் இருக்கு எக்ஸாம் முடிய.. அதுவரைக்கும் நீங்க இங்கயே ரெஸ்ட் எடுங்கன்னு சொன்னபிறகுதான் எனக்கு நிம்மதியா இருந்துச்சு.

தேங்க்யு, வெளில ஆட்டோடிரைவர்ட்ட தகவல் சொல்லிட்டு வந்து படுத்துக்கிறலாமான்னு கேட்டதுக்கு, தாராளமான்னு சொன்னாரு..

நான் இருந்த அறை சூழ்நிலைக்கும், அந்த ஆஸ்பிடல் சைசுக்கும் சம்பந்தமே இல்லை..ஏதோ ஸ்டாஃப்ஸ்க்கு எக்ஸ்ட்ராவா இருந்த ரெஸ்ட் ரூம் மாதிரியே இருந்துச்சு.. ஆட்டோக்காரர்ட்ட இன்ஃபார்ம் பண்ணப்போய்ட்டு வர்றப்பதான் பாத்தேன், ஆஸ்பிடல் பேரு, சைசு எல்லாத்தையும்.. பையன் வெளில வர்றநேரத்துக்கு கெளம்பிட்டேன்.. டாக்டரைக் கேட்டேன்.. கூட்டிட்டு வந்தாங்க, அன்ட்டாசிட் டாப்லெட் மட்டும் எழுதித்தந்துட்டு, ஃபீஸ் எவ்ளொன்னு கேட்டேன்... சொன்னாங்க, நல்லவேளை மறுபடியும் நெஞ்சு அடைக்கலை.. வெறும் 130 ரூபாய்...... நம்பவே முடியலை... ஆர் யு ஷ்யூர் ஆர் யூ ஷ்யூர்னு ரெண்டுமூனு தரம் கேட்டுட்டு கட்டிட்டு வந்து சேந்தேன்.

வீட்ல வந்துதான் ஆஸ்பிடலை நெட்ல தேடி கண்டுபுடிச்சா, நாராயணா ஹிருதாலயா... கார்டியாலஜில ஒன் ஆஃப் த பெஸ்ட் ஹாஸ்பிடல், நெறைய ஃப்ரீ ட்ரீட்மென்ட்லாம் செய்றாங்கன்னு போட்ருந்துச்சு..

அதிர்ச்சி சின்னதா இருந்ததுக்கு டாக்டர் ஃபார்ச்சுனேட்னு சொன்னது மாதிரி, குத்துமதிப்பா நான் அங்கே, அவர்ட்ட போய் சேந்ததுக்கு நானும் இன்னொரு ஃபார்ச்சுனேட் சேத்துக்கிட்டேன்.

அது மட்டும் அன்னிக்கு கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங்கா இருந்திருந்தா அன்னக்கி எம் பொணம் என்னபாடு பட்ருக்கும்? வெளில வந்த என் பையன் என்ன பாடு பட்ருப்பான்? குடும்பம்?? 

இந்த பதிவும் வந்திருக்காது...

இதெல்லாம் டெல்லில உக்காந்து இருக்குற சில திமிர் புடிச்ச வெறிநாய்கள் வேணும்னே செய்ற அடாவடித்தனம்.. ரொம்ப சிம்பிளா முடிக்கவேண்டிய காரியங்களை, தென்னிந்தியர்கள்னா அதுவும் மதராஸின்னா வன்மத்தோட கர்வம்கட்டி அடிக்கிதுக.. இதுல முக்கிய பங்கு குஜராத்தியான கேதான் தேசாய் (ஆமா, பெட்டுக்கடில தங்ககட்டியா புடிச்சாய்ங்கெல்ல, அந்த வெறிநாய்தான்) அன்னிக்கு இந்தியன் மெடிக்கல் கவுன்சில் சேர்மன்... மாட்டிக்கிட்டதுக்கு அப்புறமா இன்னிக்கு அதைவிட பெரிய போஸ்ட்ல.... யோக்கிய சிகாமனி மோடியின் சாதனை...

என் பையங்க ரெண்டுபேருக்கும் கட்டாஃப் மார்க் சொல்லிவச்சாப்ல 91.6%.. பெரியபையன் அன்னிக்கு (2004) தமிழ்நாடு வச்ச என்ட்ரன்ஸ் எக்ஸாம்ல 50%கூட வாங்கமுடியல..

அவனை உக்ரைன்ல மெடிசின் படிக்க வைச்சேன்.. சின்னவனுக்கு கட்டாஃப் பத்தலை..பாண்டிச்சேரில பிரைவேட் காலேஜ்ல படிக்க வைச்சேன்...

அரசுக்கு செலவு வைக்காம, என்னோட சம்பாத்தியத்துல படிச்ச ரெண்டுபேருமே, வெளிநாட்டுக்கு போக விரும்பலை. தமிழ்நாட்டுலயே, அரசு மருத்துவர்களா, எங்க ஏரியாவுலயே (ரூரல்) விரும்பிக்கேட்டு வேலை பாக்குறாங்க...

*

நன்றி : மஜீத்

ஏழையின் சாபம் - பிரேம்சந்த் சிறுகதை (தமிழாக்கம் : மஜீத்)

Image Courtesy : mvnu

***
ஏழையின் சாபம்
(Garib Ki Hai)

பிரேம்சந்த்

சாந்த்பூர் கிராமத்தின் பெரிய பணக்காரர் முன்ஷி ராம்சேவக். கிராமத்தின் சிறுமுறையீடுகளை விசாரித்துத் தீர்ப்பளிக்கும் கோர்ட்டான  வெட்டவெளிப் பொட்டலில், ஒரு வேப்பமரத்தடியில் கிடந்த உடைந்த பெஞ்சில்தான் அவர் தினமும் உட்கார்ந்திருப்பார். எந்தக் கோர்ட்டிலும் அவர் வாதாடுவதையோ அல்லது பிரமானப்பத்திரங்கள் தாக்கல் செய்வதையோ யாரும் பார்த்ததில்லை. ஆனாலும் எல்லோரும் அவரை வக்கீல் என்று அழைத்தனர். எப்போது அவர் அந்தப் பஞ்சாயத்துப் பொட்டலுக்கு போனாலும் கிராமத்தினர் கூட்டமாக அவரைப் பின் தொடர்ந்தனர். அனைவரும் அவர் மீது மிகுந்த மரியாதையும் நம்பிக்கையும் வைத்திருந்தனர். சரஸ்வதிதேவியின் முழுகடாட்சமமும் பெற்ற பேச்சாற்றல் கொண்டவர் என்று அவரைப் புகழ்ந்தனர். ஆனால் இவை எல்லாமே குடும்ப பாரம்பர்யம்பற்றி வெற்றுப்பெருமைபேச மட்டுமே உதவியது. அவருக்கென்று பெரிய வருமானம் ஒன்றும் வரவில்லை. அவரது வாழ்வாதாரமே கிராமத்தின் ஆதரவற்ற விதவைப்பெண்களும் மற்றும் விபரம்போதாத பணக்காரக் கிழவர்களும்தான். விதவைப்பெண்கள் அவர்களிடமிருந்த பணத்தை, பாதுகாப்புக்காக அவரிடம் கொடுத்துவைத்தனர்; கிழவர்களோ தங்களது உதவாக்கரை மகன்களுக்குப் பயந்து தங்களது சொத்துக்களை அவரிடம் ஒப்படைத்திருந்தனர். ஆனால், அவரது கைக்குப் போன பணம் போனதுதான்; திரும்பி வரும் வழியை மறந்துவிடும்!

அதே கிராமத்தில் முங்கா என்ற பிராமண விதவைப்பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவளது கணவன் இந்திய ராணுவத்தின் சுதேசிப்படைப் பிரிவில் சார்ஜன்ட்டாக இருந்து அங்கேயே போரில் இறந்துவிட்டான். அவனது சிறப்பான சேவைக்காக அரசாங்கம் வெகுமதியாக 500 ரூபாய் அளித்திருந்தது. விதவை என்பதாலேயே மிகுந்த கஷ்டத்திலிருந்த அந்த பாவப்பட்ட சீவன், தன்னிடமிருந்த முழுத்தொகையையும் ராம்சேவக்கிடம் ஒப்படைத்து விட்டு மாதாமாதம் மிகச்சிறிய தொகையை பிச்சைவாங்குவது போலப் பெற்று வயிற்றைக் கழுவி வந்தாள். முன்ஷிஜியும் தனது கடமையை பலவருஷங்கள் மிக நேர்மையாகவே செய்து வந்தார். ஆனால் முங்காவுக்கு நிறைய வயதாகிவிட்டாலும் சாவதற்கான அறிகுறியே இல்லாததைக் கண்ட அவர், அவளது ஈமக்கிரியைக்கான செலவில் பாதியைக்கூட மிச்சம் விட்டுவைக்க மாட்டாள் என்று உணர்ந்தார்.

ஒருநாள் அவளிடம், “நீ சாகப்போகிறாயா, இல்லை சாகவே மாட்டாயா? உனது ஈமக்கிரியை செலவை நீயே பார்த்துக் கொள்வதாக ஒப்புக்கொள்” என்று சொல்லவும், அவளுக்கு விஷயம் புரிந்துவிட்டது. அவரிடம் மீதமிருக்கும் முழுத்தொகையையும் தன்னிடம் திருப்பித் தந்துவிடும்படி சொன்னாள். முன்ஷியின் கணக்குப் புத்தகம் தயாராக இருந்தது. அதன்படி ஒரு பைசாக்கூட மீதம் இல்லை! உடனே அவள் முரட்டுத்தனமாக அவரது கையைப்பற்றி, “நீ எனது  250 ரூபாயை அபகரித்துவிட்டாய்; ஆனால் அதில் ஒருபைசாவைக்கூட நீ வைத்துக்கொள்ள நான் விடமாட்டேன்” என்று கத்தினாள். ஆனால் அந்த பாவப்பட்ட விதவையின் கோபத்தினால் பெரிய பலன் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. அவளுக்கு எந்த நீதிமன்றத்திலும் யாரையும் தெரியாது; எழுதப்படிக்கவும் தெரியாது. அவளிடம் கணக்குவழக்கும் கிடையாது; இருந்தாலும் கிராமசபை பஞ்சாயத்தில் அவளுக்குக் கொஞ்சம் நம்பிக்கை நிச்சயமாக இருந்தது. பஞ்சாயத்தும் கூடியது; சுற்றுவட்டார கிராமங்களிலிருந்து மக்கள் வந்திருந்தனர். முன்ஷியும் அசத்தலான தோரணையுடன் தயாராக இருந்தார். அவர் எழுந்து நின்று சபையோரிடம் பேச ஆரம்பித்தார்: “நண்பர்களே! நீங்கள் எல்லோரும் உன்னதமானவர்கள். உண்மைக்கு உங்களை அர்ப்பணித்து விட்டவர்கள். உங்கள் அனைவருக்கும் தலைவணங்குகிறேன். உங்களது பெருந்தன்மைக்கும் கருணைக்கும், உங்கள் தொண்டுக்கும் அன்புக்கும் நான் பெரிதும் கடமைப்பட்டுள்ளேன். இந்த துரதிருஷ்டசாலியான கைம்பெண்ணின் பணத்தை நான் நிஜமாகவே எடுத்துக்கொண்டதாக நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?”

சபையோர்கள் ஒருமித்த குரலில், “இல்லை, இல்லை! நீங்கள் அந்தமாதிரி ஒரு செயலை செய்திருக்க முடியாது” என்று கூறினர்.

முன்ஷிஜி, “அப்படி நான் அவளது பணத்தைத் திருடிவிட்டதாக நீங்கள் அனைவரும் ஒப்புக்கொண்டால், ஆற்றிலோ குளத்திலோ மூழ்குவதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியில்லை. நான் பணக்காரனுமில்லை. பெரிய பரோபகாரி என்று பெருமைபட்டுக்கொள்ளவும் என்னால் முடியாது.  ஏதோ என் பேனாவாலும் உங்கள் பேரன்பாலும் நான் ஏழையும் இல்லை. ஒரு விதவையின் பணத்தைத் திருடும் அளவுக்கா நான் கீழானவன்?” என்றார். சபையோர்கள் மீண்டும் ஒருமித்தனர். “இல்லை, இல்லை! அந்தமாதிரி ஒரு செயலை செய்திருக்க முடியாது”.

சபை அவரை விடுவித்துவிட்டது.

முங்கா ஒரு ஆழ்ந்த பெருமூச்சுவிட்டபடி, “இங்கே என் பணத்தைப் பெற என்னால் முடியவில்லை; இருக்கட்டும். இங்கே அது எனக்குக் கிடைக்காமல் இருக்கலாம்; ஆனால் மேலுலகில் அதைத் திரும்பப் பெறுவேன்” என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள். அங்கே முங்காவுக்கு உதவவோ அவளது சோகத்தைக் கேட்கவோ யாரும் இல்லை. வறுமை அளித்த துயரங்கள் அத்தனையையும் அவள் ஒருசேர சகித்துக்கொண்டாள். அவளுக்கு நல்ல உடல் வலிமை இருந்தது. அவள் நினைத்திருந்தால் அவளால் கடுமையாக உழைக்க முடிந்திருக்கும். ஆனால் அந்தப் பஞ்சாயத்துத் தீர்ப்பு வந்த நாளிலிருந்து இனி வேலைக்குப் போவதில்லை என்று உறுதிகொண்டாள். தனது பணத்தைப் பற்றிய நினைப்பே இப்போது அவளை முழுதுமாக ஆட்கொண்டிருந்தது. பகலிலும் இரவிலும், நடக்கும்போதும் உட்காந்திருக்கும்போதும் அவள் மனதில் ஒரே எண்ண ஓட்டம் தான் ; அது முன்ஷி ராம்சேவக்கைத் திட்டித்தீர்ப்பது.

படிப்படியாக அவள் மனம் பேதலித்தது. தலையிலும் உடம்பிலும் ஒட்டுத் துணியில்லாமல் கையில் ஒரு சிறிய கத்தியுடன் ஆள்நடமாட்டமில்லாத இடங்களில் உட்கார்ந்திருப்பாள். அவளது குடிசைக்குப் போவதுமில்லை. ஆற்றோரத்தில், பிணங்களைத் தகனம் செய்யும் எரிமேடைப் பக்கமாக பரட்டைத்தலையுடனும், சிவந்த கண்களுடனும் மெலிந்த கை,கால்களுடனும் வெறித்த பார்வையோடு அவள் சுற்றித்திரிந்தாள். இந்தக்கோலத்தில் அவளைப் பார்த்தவர்கள் பயந்து நடுங்கினர். யாரும் வேடிக்கைக்காகக்கூட அவளைக் கிண்டல் செய்யவில்லை. எப்போது அவள் கிராமத்துக்குள் வந்தாலும் பெண்கள் தங்கள் வீடுகளின் கதவுகளை மூடிக்கொண்டனர். ஆண்களும் நழுவி ஒதுங்கிக்கொண்டனர். குழந்தைகள் அலறி ஓடினர். ஆனால் ஒரே ஒரு குழந்தை மட்டும் பயந்து ஓடுவதில்லை – அது முன்ஷிஜியின் மகனான ராம்குலம். கிராமத்தின் மாறுகண்காரர்கள் மற்றும் ஊனமுற்ற மனிதர்கள் அவனை மிகவும் வெறுத்தொதுக்கினர். பரிதாபமாக குழம்பித்தவிக்கும் முங்காவை அவன், கிராமத்து நாய்களைவிட்டு துரத்தவிட்டு, முங்கா குடியிருப்புப்பகுதியை விட்டு வெளியேறும்வரை கைகளைத்தட்டிக்கொண்டு விரட்டிச் செல்வான்.

தன் பணத்தோடு புத்திசுவாதீனத்தையும் சேர்த்து இழந்த முங்கா உள்ளூரில் பைத்தியம் என்ற பட்டத்தைப் பெற்றாள். தனிமையில் அமர்ந்து ராம்சேவக்கைத் தாக்கி அழிக்கும் தனது அடங்காத ஆசையை வெளியிட்டபடி மணிக்கணக்கில் தனக்குள் பேசிக்கொள்வாள். அவளது வெறுப்பு உச்சக்கட்டம் அடையும்போது, தனது முகத்தை ராம்சேவக்கின் வீடு இருக்கும் பக்கமாத் திருப்பி, ஆக்ரோஷத்துடன், “உன் ரத்தத்தைக் குடிப்பேன்டா” என்று பயங்கரமாகக் கூச்சலிடுவாள்

முன்ஷிஜி ஒரு தைரியமான உறுதியான மனிதர்தான். ஆனாலும் முங்காவின் அந்த கொடூரமான வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் பயந்துவிட்டார். மனிதர்கள் வழங்கும் தீர்ப்புக்கு வேண்டுமானால் நாம் அச்சப்படாமலிருக்கலாம், ஆனால் கடவுள் வழங்கும் தீர்ப்புக்கான அச்சம் மனிதர்களின் மனதில் எப்போதும் இருக்கும். முங்காவின் இரவுநேர நடமாட்டங்களால் ஈர்க்கப்பட்ட அந்த மாதிரியான பயம், சிலசமயங்களின் அவர் மனதிலும் பிரதிபலித்தது. அவர் மனைவி நாகினின் மனதில் இன்னும் அதிகமாகவே பிரதிபலித்தது. நாகின் மிகவும் புத்திசாலியான பெண்மணிதான். அவள் அடிக்கடி அவரது தொழில் நடவடிக்கைகளில் ஆலோசனை கூறுவாள். அவளது பேச்சு அவரது எழுத்துபோலவே ஜொலிக்கும். ஒருநாள் நடுராத்திரியில் முன்ஷிஜி தூங்கியபிறகு முங்கா திடீரென்று அவரது வீட்டுவாசலில் நின்று கூச்சலிட்டு, உன் ரத்தத்தைக் குடிக்கப் போறேன்டா என்று கத்தினாள். அவளது கொடூரச்சிரிப்பைக் கேட்ட அவர் அதிர்ச்சியில் துணுக்குற்றார். கால்கள் பயத்தால் நடுங்கின. இதயம் படபடத்தது. தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு கதவைத் திறந்தார்; நாகினையும் எழுப்பினார்  இருவரும் சத்தமில்லாமல் வாசலுக்கு வந்து எட்டிப்பார்த்தனர். முங்காவின் மங்கலான உருவம் தரையில் கிடந்தது. அவள் மூச்சிரைப்பதும் அவர்களுக்குக் கேட்டது, இப்படியே இரவும் கடந்துவிட்டது. வாசற்கதவை மூடிவிட்டாலும் ராம்சேவக்கும் நாகினும் மணிக்கணக்கில் உட்கார்ந்தே இருந்தனர். முங்கா வீட்டுக்குள் வரமுடியாது, ஆனாலும் அவளது குரலை யார் தடுத்து நிறுத்தமுடியும்? முங்காவின்  குரல்தான் அவள் குணாதிசயங்களிலேயே மிகவும் கொடூரமானது.

முங்கா முன்ஷிஜியின் வீட்டுவாசலில் கிடக்கும் செய்தி கிராமம் முழுதும் பரவியது. கிராமத்தினர் முன்ஷிஜி அவமானப்பட்டதையும் மதிப்பிழந்ததையும் கண்டு பெருமகிழ்ச்சி கொண்டனர். எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் குழுமினர். சிறுவன் ராம்குலம் இந்தக் கூட்டத்தை விரும்பவில்லை; அவனுக்கிருந்த கோபத்தில் அவனுக்கு சக்தி இருந்தால் முங்காவைக் கிணற்றில் தூக்கிவீசி இருப்பான். ஒரு வாளியில் மாட்டுச்சாணத்தைக் கொண்டுவந்து பாவப்பட்ட முங்காமீது கொட்டினான். வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர்கள் மீதும் கொஞ்சம் சாணம் தெரித்தது. முங்கா முற்றிலும் சாணத்தால் மூடப்பட்டாள். வேடிக்கை பார்த்தவர்கள் சட்டென்று பின்வாங்கி, முன்ஷி ராம்குலத்தின் வாசலில்தான் இப்படியான நல்ல நிகழ்ச்சிகளைக் காணமுடியும் என்று தங்களுக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டனர்.

முன்ஷிஜி தன் மகனின் புத்திசாலித்தனதையும், ஒன்றுக்கும் உதவாத கூட்டத்தை இப்படி நயதந்திரமாக விரட்டியதையும் வெகுவாகப் பாராட்டினார். ஒருவழியாக கூட்டம் முழுமையும் கலைந்து சென்றுவிட்டது. ஆனால் முங்கா இன்னும்  அப்படியே கிடந்தாள். அன்று இரவு அவள் முழுவதும் அன்னம் தண்ணீரின்றிக் கிடந்தாள். முன்ஷிஜியும் நாகினும் முன்னிரவுபோலவே மீண்டும் தூங்காமல் விடியும்வரை விழித்திருந்தனர். இன்று முங்காவின் கூச்சலும் சிரிப்பும் முன்பைவிடக் குறைவான தடவைகளே கேட்டதால், வீட்டிலிருந்தவர்கள் தொல்லைவிட்டது என்றுதான் நினைத்தனர். விடிந்தவுடன் முன்ஷிஜி கதவைத் திறந்ததும் முங்கா அசைவில்லாமல் கிடந்ததைப் பார்த்தார். அப்போது அந்த கிராமம் கண்ட பரபரப்பையும் ராம்சேவக்கிற்கு ஏற்பட்ட அவமானத்தையும் வார்த்தையால் விவரிக்க முடியாது. அவர் சேர்த்துவைத்திருந்த கௌரவம் எல்லாம் நொடியில் மறைந்துவிட்டது. ஆம், முங்கா அவரது வீட்டு வாசலில் உயிரை விட்டிருந்தாள்.  உயிரோடு இருக்கும் போது அவளால் பெரிதாக ஒன்றும் சாதிக்கமுடியாது என்பதையும் செத்தபின் தன்னால் சாதிக்கமுடியும் என்பதையும் அவள் அறிந்தேயிருந்தாள்.

முன்ஷி சட்டம் நன்கறிந்தவர். சட்டப்படி அவர் குற்றமற்றவர். அவர்மீது சட்டநடிவடிக்கைகள் எடுக்கப்படவேண்டிய வகையில் முங்கா சாகவில்லை. இந்தமாதிரி உதாரணங்களை இந்திய தண்டனைச் சட்டத்திலுங்கூட  காணமுடியாது. முன்ஷியும் அவர் மனைவியும் தங்களுக்குள் இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டுதான் தங்களைத் தேற்றிக்கொண்டனர். ஆனால் மாலை வந்தவுடன் அவர்களின் பகுத்தறிவுச் சமாதானங்கள் நீர்த்துப் போக ஆரம்பித்தன. இரவு வந்ததும் பயமும் பற்றிக்கொண்டது. நேரம் ஆக ஆக இந்தப்பயம் கூடிக்கொண்டே போனது. வீட்டின் முன்கதவை அவர்கள் மூடமறந்துவிட்டபடியால் அது திறந்தே கிடந்தது. எழுந்து சென்று அதை மூடுவதற்கான தைரியம்கூட அவர்களில் யாருக்கும் இல்லை. கடைசியில் நாகின் ஒரு விளக்கை எடுத்துக்கொள்ள, முன்ஷி ஒரு கோடரியையும், ராம்குலம் அரிவாளையும் எடுத்துக்கொண்டு, மூவரும் ஒன்றாக நடுங்கிக்கொண்டும் பதுங்கிக்கொண்டும் கதவருகே சென்றனர். கதவை மூடியபிறகு மூவரும் சமையலறைக்குச் சென்று ஏதோ சமைக்கத் தொடங்கினர்

ஆனாலும் முங்கா அவர்களது உணர்வுகளுக்குள் முழுதாய் நிறைந்திருந்தாள். அவர்கள் தங்களது நிழலைப் பார்த்தால்கூட நிச்சயமாய் அது முங்காதான் என்று பயந்து தாவிக் குதித்தனர். ஒவ்வொரு இருட்டு மூலையிலும் அவள் உட்கார்ந்திருப்பதாய் அவர்களுக்குத் தோன்றியது. சமையலறையில் மாவு, பருப்பு போன்றவற்றை வைத்திருக்கவேண்டி பெரியபெரிய மண்பாண்டங்கள் இருந்தன. அங்கங்கே சில பழைய பிடிதுணிகளும் இறைந்துகிடந்தன. அப்போது பசியெடுத்த சுண்டெலி ஒன்று இரைதேடி அந்தப்பக்கமாய் துணிகளுக்கிடையே ஊர்ந்துவரவே, சரசரவென்று சத்தம் கேட்க, அங்கே பரப்பிக்கிடந்த துணிகளும் முங்காவில் ஒல்லியான கால்கள் மாதிரியே தெரிய, அதைக்கண்ட நாகின் பயத்தில் குதித்து அலறி ஆர்ப்பாட்டம் செய்துவிட்டாள். என்ன நடந்ததென்று அறியாத முன்ஷி கதவை நோக்கிப் பாய, திடீரென்று ஓட ஆரம்பித்த ராம்குலம் தன் தந்தையின் கால்களுக்கிடையில் சிக்கிக்கொண்டான். அப்போது சுண்டெலி வெளிப்பட, அதைக் கண்டபின்னரே அவர்கள் இந்தக் களேபரத்தில் இருந்து மீண்டனர்.

சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு மூவரும் படுக்கையறைக்கு வந்தனர். ஆனால் அங்கும் அவர்களை முங்கா நிம்மதியாய் இருக்க விடவில்லை. அவர்கள் பேசிக்கொண்டு சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தனர். என்னதான் அவர்கள் மறக்கமுனைந்தாலும் அவர்களின் மனத்திரையை விட்டு முங்கா அகலவில்லை. ஒரு சிறிய அதிர்வுகூட அவர்களைத் திடுக்கிடவைத்தது. இலைகளின் சலசலப்புகளைக் கேட்டாலும் அவர்களின் ரோமக்கால்கள் குத்திட்டு நின்றன.

நாகின் தூங்கிக்கொண்டிருக்குப்போது, முங்கா சிவந்த கண்களோடும், கூரியபற்களோடும், தனது மார்பில் அமர்ந்துகொண்டு அரற்றியதுபோலத் தோன்றியதால், அவளுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. நாகின் பெருங்குரலுடன் அலறிக்கொண்டு, முற்றத்தை நோக்கி பைத்தியக்காரி போல ஓடினாள். பிறகு சடாரென சுயநினைவை இழந்து தரையில் விழுந்தாள். வியர்வை தெப்பலாக நனைத்துவிட்டிருந்தது. அவளது அலறலைக் கேட்டு முன்ஷி விழித்துக்கொண்டாலும் அச்சத்தில் கண்களைத் திறக்கவில்லை. குருடனைப் போல் தட்டுத்தடுமாறி, தடவிக்கொண்டே சென்று, நீண்டநேரத்திற்குப் பிறகு கதவைக் கண்டுபிடித்தார். பிறகு ஒருவழியாக அவர் முற்றத்தை அடைந்தார். அங்கே நாகின் தரையில் விழுந்து கிடந்தாள். முங்காவின் பயம் அவளைக் கொன்றுவிட்டிருந்தது. உயிரோடிருக்கும்போது முங்கா, நாகினின் சீற்றத்துக்கு எப்போதும் பயந்துகொண்டிருந்தாள். தன் உயிரைத் துறந்தபிறகு, நாகினின் சீற்றத்தை எதிர்கொள்ள இப்போது அவளால் முடிந்தது!

நாகினின் கதையை முடித்துவிட்டாலும், முங்கா முன்ஷிஜியை வெறுமனே விட்டுவிடப் போவதில்லை. ஓவ்வொரு கணமும் அவளது உருவம் அவரது கண்முன்னே தெரிந்துகொண்டுதான் இருந்தது. அவர் எங்கே இருந்தாலும் அவரது நினைவு மட்டும் அவளைச் சுற்றியே எப்போதும் வட்டமிட்டது. தனியறைச்சிறையில் அகப்பட்டதைப் போல எப்படியோ பத்துப் பன்னிரென்டு நாட்களைக் கழித்துவிட்டார். இரண்டு வாரங்களுக்குத் துக்கம் அனுசரித்தபின், ஒருநாள் தன் உடைகளை மாற்றிக்கொண்டு, தான் உட்காரும் பாய் மற்றும் தோளில் மாட்டும் பெட்டியுடன் பஞ்சாயத்துப் பொட்டலுக்குச் சென்றார்.

அவரது தோற்றம் கொஞ்சம் பிரகாசமாகத் தெரிகிறது. அன்றைக்கு நிறைய வாடிக்கையாளர்கள் அவரை மொய்க்கப்போகிறார்கள்; நிறைய துக்கவிசாரிப்பெல்லாம் நடக்கும். தாம் சிறிது கண்ணீர் சிந்தவேண்டிக்கூட வரலாம் என்றெல்லாம் நிறைய எதிர்பார்ப்புடன் சென்றார். தொழிலிலும் அன்று முன்கூட்டி மீட்கப்படும் கடன்களும், புதிய அடமானங்களும், ஒப்பந்தப்பத்திரங்களும் மிகுதியாக வரும்; நாம் பணத்தில் கொழிக்கலாம் என்றெல்லாம் கணக்குப் போட்டார். இதே எண்ணங்களுடனேயே அவர் பொட்டலை அடைந்தார்.

ஆனால் அங்கே நடந்ததோ வேறு; மிகுதியான அடமானங்கள், முன்கூட்டிய கடனடைப்புக்கள், வாடிக்கையாளர்களின் சந்தோஷமான வாழ்த்துக்கள், இவைகளுக்குப் பதிலாக மோசமான ஏமாற்றத்தைத்தான் அவர் எதிர்கொண்டார். தனது பெட்டியைத் திறந்துவைத்துக்கொண்டு மணிக்கணக்கில் அமர்ந்திருந்தும் யாரும் அவர் அருகில் வரவில்லை; ஒருவரும் அவர் இத்தனை நாள் எப்படி இருந்தார் என்று விசாரிக்கக்கூட முன்வரவில்லை. புது வாடிக்கையாளர்கள்தான் வரவில்லையென்றால், காலங்காலமாக முன்ஷிஜி குடும்பத்தாரால் நிர்வகிக்கப்பட்டு வந்த பழைய வாடிக்கையாளர்கள் கூட தங்கள் முகங்களை அவரிடம் இருந்து மறைத்துக்கொண்டனர். முழுநாளையும் இவ்வாறு பொட்டலில் வீணாய்க் கழித்தபின் வீட்டுக்குச் சென்று, கவலையிலும் ஏமாற்றத்திலும் மூழ்கினார். வீட்டுக்கு அருகில் வந்தவுடன் முங்காவின் உருவம் அவர் முன்னே தோன்றியது. கதவைத் திறந்தவுடன் ராம்குலம் அடைத்துவைத்திருந்த இரண்டு நாய்கள் பாய்ந்தோடி வெளியேற, மிகுதியான பயத்தால் தன்னுணர்வை முற்றிலும் இழந்த அவர் ஓலமிட்டு அலறி, சுயநினைவற்றுத் தரையில் சரிந்து விழுந்தார்.

இதற்குப் பிறகு முன்ஷிஜிக்கு என்ன நடந்தது என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. பல நாட்களாக அவர் பொட்டலுக்குச் செல்வதையும் வாட்டத்துடன்ன் திரும்பி வருவதையும் பலரும் பார்த்தனர். பிற்பாடு அவர் பத்ரிநாத் கோவிலுக்குப் புறப்பட்ட பிறகு பலமாதங்களுக்கு அவர் யார் கண்ணிலும் தென்படவில்லை.  ஒருநாள் அக்கிராமத்துக்கு ஒரு சாமியார் வந்தார். நெற்றியில் விபூதிப்பட்டையுடனும், நீண்ட சிக்குப்பிடித்த சடைமுடியுடனும் இருந்த அவர் கையில் ஒரு தண்ணீர் வைத்துக்கொள்ளும் மண்கலயம் இருந்தது. அவரது முகவெட்டு ஏறக்குறைய ராம்சேவக்கை ஒத்திருந்தது. அவரது பேச்சும்கூட ராம்சேவக்கிடம் இருந்து அத்தனைக்கு மாறுபடவில்லை. ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து தியானம் செய்தார். அன்று இரவில் ராம்சேவக்கின் வீட்டில் இருந்து புகை கிளம்பியது; பிறகு நெருப்பின் ஒளிர்வும் தென்பட்டது;; அதன்பின் தீ பற்றிக்கொண்டு கொளுந்துவிட்டு எரிந்தது.

முன்ஷிஜி காணாமல் போனவுடன், ராம்குலம் தனது உறவினர் வீட்டுக்குச் சென்று, அவர் வீட்டில் சிறிதுகாலம் காலந்தள்ளினாலும், அவனது குணங்களுக்கு யாரும் ஒத்துப்போக முடியவில்லை. ஒருநாள் இன்னொருவரின் முள்ளங்கிகளைத் தோண்டியெடுக்க, தோட்டத்தின் உரிமைக்காரர் அவனைப்பிடித்து அறைந்துதள்ளிவிட்டார். இது அவனது கோபத்தைக்கிளறவே, அவரது களஞ்சியத்துக்குச் சென்று அதற்குத் தீவைத்துவிட்டான். களஞ்சியம் முற்றிலும் எரிந்து, ஆயிரக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்பில் பொருள்கள் சாம்பலாகிவிட்டன. போலிஸ் வந்து விசாரித்து ராம்குலம் கைது செய்யப்பட்டான். இந்தக் குற்றத்துக்காக, இப்போது அவர் சுனாரில் உள்ள சீர்திருத்தப் பள்ளியில் இருக்கிறான்.

***
நன்றி : நண்பர் மஜீத் |  amjeed6167@yahoo.com
***
தொடர்புடைய ஒரு பதிவு :
Sadgati (The Deliverance) - Hindi film, primarily made for TV, by Satyajit Ray, based on a short story of same name by Munshi Premchand.

எந்த நேரமும் எம்புறா நெனப்புதான் - மஜீத்

நண்பர் சொன்ன ‘அனிமல்ஸ் ஆர் ப்யூட்டிஃபுல் பீப்ள்’ படத்தை பாக்கனும்னு திட்டம்போட்ட அன்னிக்கு நிலநடுக்கம் சதி செஞ்சு கவுத்துருச்சு. அதனால நேத்து ராத்திரி பார்த்தே தீரனும்னு, முடிவோட, வீட்டுக்கு ஓடுற வழியில, ஒரு புதுசொந்தக்காரத் தம்பியைப் (புதுப்பணக்காரன் மாதிரி) பாத்து, அதுட்டயும் இந்தப்படத்தைப் பாக்கச் சொல்லிட்டு, தம்பி சொன்ன ‘எர்த்’ படத்தையும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் பாத்து,, குறிச்சுக்கிட்டு,

## முக்கியமா இரவு விருந்தையும் சிறப்பிச்சுட்டு –ஹிஹி ##  ராத்திரி 12 மணிக்கு வந்து வீட்டுவாசலப் பாக்க ஓட்டமா ஓட, …….. 

எதுத்த கட்டடத்து வாசல்ல அந்த நேரத்துல ஒரு சுவரோரமா ஒரு வெள்ளப்புறா தரையில உக்காந்துருந்துச்சு. பிரேக் போட்டு, கொஞ்சம் கிட்டக்கப்போய் தொட முயற்சி பண்ணேன், சாதாரணமா பறந்திருக்க வேண்டிய புறா பறக்கல. லேசா அசைஞ்சு மட்டும் கொடுத்துச்சு… பிடிக்க முயற்சிபண்ணேன். நின்னபடிக்கு அசையவே இல்ல. எனக்குப் போக மனசில்ல. ஏதாவது பூனை வந்தா புறா அம்பேல்தான். கையில புடிச்சு தூக்கிட்டேன். அந்த நேரத்துலயும் ஒரு ஆந்திராக்கார நண்பர் அந்தக் கட்டிடத்தில் இருந்து வெளியே வந்தார். அவர்ட்ட சுருக்கமா ‘வெளக்குனேன்’. மேலே ஏஸி மேல வச்சுட்டா காலைல பறந்துரும். வச்சிரவான்னு கேட்டேன். அதுக்கு அவர், வேணாம், கீழே விழுந்துரப்போகுது, என்கிட்ட கொடுங்க, நான் இருக்கும் கட்டடத்துல நெறையப் புறா நிக்கும், அதுகளோட விட்டிருவேன்ன்னார். நானும் கொடுத்துட்டேன். நடந்து என் வீட்டு வாசலுக்குப் பக்கத்தில் போனவுடன், திடீர்ச்சந்தேகம் வந்தது: பூனைக்குப்பதிலா இவர் இரையாக்கிட்டா?ன்னு.
நான் கைல வச்சிருந்தபோது, நல்ல புஸ்டியா வேற இருந்தமாதிரி ஞாபகம்.
பாய் என்கிட்டயே குடுத்துரு, நான் வீட்டு பால்கனில வச்சுக்கிட்றேன்னு சொல்லவும் அவரும் சரின்னு கொடுக்கும்போது, எம்பொரடில அடிக்கிறமாதிரி, புறா ரொம்ப அழகா இருக்குன்னு சொன்னாரு.
பாத்தீங்களா? புஸ்டியா இருக்கிறது மட்டும் நோட் பண்ற எனக்கு, அந்த இருட்டிலும் புறா அழகா இருக்குறத நோட் பண்ணுன அவர் மேல சந்தேகம். என்ன உலகம் இது?

குற்றவுணர்ச்சியோட வீட்டுக்கதவைத் திறந்து, வெளிச்சத்தில் புறாவைப் பாத்தா அம்புட்டு அழகு… வெள்ளை நிறம்…கழுத்தில் மட்டும் கருஞ்சாம்பல் நிறப் புள்ளிகள்.. ஆனா அது என்னைப்பாத்ததுல எங்கோ சிக்கல் மாதிரி தோனுச்சு. நேராவே பாக்கமுடியும்போது, தேவையில்லாமல் கழுத்தை ஒரு மாதிரி சுத்தி வளச்சுப்பாத்துச்சு. கொண்டுபோய், 10 அடி நீளம், ஒன்றைஅடி அகலம், நாலடி உயர வெளிச்சுவர் இருக்கிற அந்தப் மினியேச்சர் பால்கனில விட்டுட்டு, ஒரு டப்பாவில் தண்ணி, வீட்டுல இருந்த அரிசியப் போட்டுட்டு, படம் பாக்கலாம்னு கண்ணாடிக் கதவை மூடும்போதும் மூடுனபிறகும் மீண்டும் அதே மாதிரி கழுத்தச் சொழட்டி என்னயப் பாத்துச்சு…ஏன்னு தெரியல.. ஆனா பயப்படுறமாதிரி தெரியல

அதுக்கப்ப்புறம் படத்தைப் பாத்து முடிச்சுட்டேன், ஒரு நாலஞ்சு தடவ புறாவ வந்து வந்து பாத்துக்கிட்டே.. படம் முடிஞ்சும் தூங்க முடியல.. மறுபடியும் சிலதடவை போய்ப்போய் பாத்தேன். தூங்குறமாதிரி தெரிஞ்சுச்சு, தூங்காதமாதிரியும்தான். எப்படியோ 5 மணி ஆச்சு தூங்க, மறுபடி எட்டேமுக்காலுக்கு அரக்கப்பறக்க எந்திருச்சு ஓடிப்போய்ப் பாத்தா, நடந்துபோய் வேற எடத்துல நின்னுக்கிட்ருந்துச்சு. சாப்டுச்சா தண்ணி குடிச்சுச்சான்னு தெரியல. ஆனா என்னவோ வித்தியாசமா பண்ணுச்சு, கழுத்தச் சுத்தி ஒருமாதிரியாப் பாத்துட்டு, அதோட உச்சந்தலைய தரைல வச்சுத் தேச்சுக்கிருச்சு. எனக்கு ஏகப்பட்ட கேள்விகள் - இருக்கும் கவலைகளுக்குச் சகோதரர்கள் சேர்ந்தார்கள்:

எம் புறாவுக்கு என்ன பிரச்சினை?
இதுவரைக்கும் அது பறந்ததே இல்லையா?
நேத்து எதுவும் அடிகிடி பட்ருக்குமா?
இல்ல மனுசனுக்கு மாதிரி எதுவும் மன வியாதியா? ஆட்டிஸம் மாதிரி

அப்பறம் இத்தனநாள் எப்டி வாழ்ந்துச்சு?
அது நல்லபடியா பறந்து போய்ருமா?

இன்னும் கொஞ்சம் அரிசியும் போட்டுட்டு, அவசரமா ஆஃபிஸுக்கு வந்துட்டேன்
சாயந்திரம் ஊருக்குப்போகும் நண்பரை ஏர்ப்போர்ட்டில் விட்டுவிட்டுத்தான் போய்ப் பார்க்கவேண்டும்..

2

வியாழக்கிழமை ராத்திரி புறா உயிரோடு இருந்ததே எனக்கு சந்தோஷம்தான்….. ஆனால் அது ஆரோக்கியமா இல்லைன்னு மட்டும் தெரியுது. சாப்பிடுது; தண்ணி குடிக்கிது.தலையில ஏதோ பிரச்சினை. தலைகீழாவே பாக்க முயற்சி பண்ணுது. கழுத்தை 180°  க்கு சொழட்டி, மல்லாந்து பாக்குது.

எல்லாத்தையும் விடக்கொடுமை, திடீர்திடீர்னு கழுத்தைத் திருப்புனபடிக்கு, அலகை மேல்பக்கமா வச்சுக்கிட்டு, உச்சந்தலையை தரைல அடிச்சிக்கிருது. அடிக்கடி.. இதத்தான் பாக்க சகிக்கலை.

புறாக்களுக்காக இரக்கப்பட்டோ இல்ல போறவழிக்குப் புண்ணியம் தேட மட்டுமோ, வீதிகள்ல போட்ருக்கிற  3 வகை இரைகளப் பொறுக்கிவந்து போட்டு, எதப் பிரியமா சாப்டுதுன்னு கண்டுபிடிச்சாச்சு.

பகல்நேரத்துல நான் போய் தண்ணி, இரை வச்சா, பயந்து நடக்கவோ, ஓடவோ, பறக்கவோ முயற்சிபண்றதுல, கீழவிழுந்து, மல்லாக்க போட்ட கரப்பான்பூச்சிமாதிரி துடிச்சிட்டு அப்பறம் எந்திரிக்கிது. பாவமா இருக்கு. நான் பால்கனிக்கு போகும் அந்த கண்ணாடிக்கதவையே ரொம்ப நேரம் பாக்குது. ஆனா, சிலசமயத்துல அந்தக் கண்ணாடிக்கதவுகிட்டயே வந்து நின்னு உள்ள பாக்குறதுக்கும் முயற்சிபண்ணுது….

என்னவோ போங்க, எனக்கு எந்த நேரமும் எம்புறா நெனப்புதான்..

எங்கேயாவது கொண்டுபோய்க் காட்டலாம்தான்….ஆனா நான் இருக்கும் ஊர்ல அது அவ்வளவு நல்லதில்லை. மொதக்கேள்வி இதோட பாஸ்போர்ட் எங்கன்னு இருக்கும். அப்பறம், கொஞ்ச நேரத்துல, நீ எத்தன நாளா இத வச்சுருக்கேம்பாக. எதுக்குக்கேக்கிறியன்னு நான் கேட்டேன்னு வச்சுக்கிங்க:

“ இல்ல,,,,,,புறாவுக்கு HM8V71Kௐ ன்னு ஒரு வைரஸ்தாக்கிருக்கு; அது மனுசங்களுக்கும் ரொம்ப ஆபத்து; அதுனால உன்னய குவாரன்ட்டைன் பண்ணபோறோம், ஏய் ஏய் எங்க ஓட்றே? பா……ய்ஸ்………….. கேட்ச் ஹிம் ”

இப்டி நடக்கிறதுக்கும் ச்சான்ஸ் இருக்கு!

அதனால என்னதான் நடக்குதுன்னு பாத்துடலாம்…
இதற்கான அமைப்பு ஏதாவது இருக்கான்னு தேடிட்ருக்கேன்
இதுவரைக்கும் கண்ல படலை

***

***
நன்றி : மஜீத் | புறாக்கறி இங்கே கிடைக்கும் : amjeed6167@yahoo.com

 

விழிப் புணர்வு - விபரீத மஜீதின் விடுகதை

எச்சரிக்கை : பெரியவர்கள் படிக்க வேண்டாம். சுஜாதாவின் பத்து கட்டளைகள் பார்த்துவிட்டு, 'நம்மகிட்ட 10 பாய்ன்ட்ஸ் தான் இருந்துச்சு - அனுப்பிட்டேன்’ என்று அனுப்பியிருக்கிறது 'ஹாரிபிள் ஹஜ்ரத்' புகழ் வில்லங்கம். கொஞ்சநேரம் சோகமாக இருக்க எங்கே விடுகிறார்கள் நம்மை? சரி, விழிப்புடன் புணரவும், சே, உணரவும். - ஆபிதீன்

***

 

விழிப் புணர்வு

தமிழ்நாட்டில் பலநிலைகளிலும் விழிப் புணர்வு (ஒரே வார்த்தைங்க; கீ போர்ட் எர்ரர்) அதிகரித்திருக்கிறதா என்ற சிந்தனையில் இருந்தபோது வந்து சேர்ந்த நண்பர் ஒரு விடுகதை போட்டார்:

சுட்ட மொளகா நட்டமே நிக்குது – அப்டின்னா என்னன்னு.
வெளங்கிரும்னு நெனச்சுக்கிட்டே,
‘குடைக்கம்பு’ தானேன்னு வெடைச்சேன்
ஏளனமாப்பாத்து, என் அறியாமையை பறைசாற்றினார்.
விடுவேனா? 
ஒரு பேப்பரைக் கையில கொடுத்து, இதுல 10 பாய்ன்ட் சொல்லிருக்கேன், வெடைக்காம விடையைச் சொல்லுங்க பாப்போம்ன்னேன். படிச்சுப் பாத்தார்:

 

1. பிரளயமே பெருக்கெடுத்தாலும் பாதுகாப்பா இருக்கும்

2. உயர் தொழில்நுட்பத்தில் உருவான வெளிச்சுவர்,  மிகவும் கடினமான சூழ்நிலைகளில்கூட பாதுகாப்பாக செயல்படும்

3. பயன்பாட்டுக்குப் பிறகும்கூட பாதுகாப்பாக அழிக்கமுடியும்

4. கழிவுப்பொருட்களை பாதுகாப்பாகவும் எளிதாகவும் அகற்றிக்கொள்ள முடியும்

5. சுற்றுப்புறச் சூழலுக்கு எந்தக்கேடும் விளைவிக்காது

6. தயாரிப்புச் செலவும் மிகக் குறைவு

7. எதிர்காலச் சந்ததியின் நல்வாழ்வுக்கு இது நல்லது

8. எந்தச் சூழ்நிலையிலும் முரட்டுத்தனமான பயன்பாட்டிலும்கூட கசிவே இருக்காது

9. இப்படியெல்லாம் தயாரிப்பாளர்கள் சொல்வதை அரசாங்கமும் ஆதரித்து இதன் பயன்பாட்டை ஊக்குவிக்கும்

10. இதற்கு ஆதரவாளர்களும், எதிர்ப்பாளர்களும்  எப்பவுமே உண்டு
எதிர்ப்பாளர்கள் எப்போதும் சொல்வது: ஒருவேளை கசிவு ஏற்பட்டுவிட்டால், நமக்கும் எதிர்கால சந்ததிக்கும் வாழ்வு ரொம்பவும் கஷ்டமாப் போயிரும்.

இப்ப சொல்லுங்க, இது என்னன்னு கேட்டேன்.

பட்டுனு பதில் சொல்லிட்டார்: அணு உலை

 

கொஞ்சம் இருங்கன்னு சொல்லிட்டு,
அந்தவழியாகப் போன ஒரு இளைஞனிடம் காட்டி,
நீ சொல்லு தம்பி, இது என்னன்னு கேட்டேன்

பட்டுனு அவனும் சொன்னான்: ஆணுறை

 

கோபமும் சங்கடமுமான நண்பரிடம் விடுங்க பாஸ், இவய்ங்க இப்டித்தான், நீங்க உங்க கதையை விடுவிங்கன்னு கேட்டேன். ஒரிஜினல் விடையைச் சொன்னார்: யோவ் அது குருதுய்யா (குதிர்)

***
நன்றி : மஜீத் | மேலும் சில விடைகள் அறிய :   amjeed6167@yahoo.com

'சிகேஹ்' - மார்க்க அறிஞர்கள் இதுபற்றி விளக்கக் கூட்டங்கள் நடத்தினால் என்ன?

கார்டியன் -ல்  வந்த ஃபாஸெல் ஹவ்ராமியின் (Editor : Kurdishblogger.com ) . பழைய கட்டுரையைப் படித்துவிட்டு இப்போது கேள்வி கேட்பவர் நம்ம மஜீத் ஹ(வ்)ராமி. இருக்கிற பிரச்சனை பத்தாதென்று இவர் வேறு! நாம் அறியாத தமிழில் நன்றாக மொழிபெயர்த்து அனுப்பியிருக்கிறார். போடுவோம், நன்றியுடன். - ஆபிதீன்.

***

source : http://www.guardian.co.uk/world/iran-blog/2012/mar/06/iran-temporary-marriage-law-sigheh

***

இந்த வாரம், ஈரான் பாராளுமன்றத்தில், ஆண்கள் அவர்கள் விரும்பும் எத்தனை பெண்களுடன் வேண்டுமானாலும் பாலியல் தொடர்புகொள்ள அனுமதிக்கும், சர்ச்சைக்குரிய, ஷரியா சட்டம் மூலமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் "சிகேஹ் அல்லது தற்காலிக திருமணம்" (sigheh) என்ற உள்நாட்டு சட்டத்தில், ஒரு புதிய திருத்தத்தை ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டது.

ஈரானில் திருமணத்திற்கு வெளியே செக்ஸ் என்றால் 100 கசையடி, விபச்சாரம் விஷயமென்றால் கல்லெறிந்து கொல்லும் மரண தண்டனை என்கின்ற அளவிலான குற்றம். எனினும், சிகேஹ் என்ற நடைமுறைப்படி, ஒரு மனிதன் ஒரு பெண்ணை, குறிப்பிட்ட மத சடங்குகள் மூலம், ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மட்டும் திருமணம் செய்து கொள்ள முடியும். இத்திருமணம் அதிகாரப்பூர்வமாக பதிவு செய்ய வேண்டியதில்லாமலேயே, ஒரு சில நிமிடங்கள் முதல் பல ஆண்டுகள் வரை நீடிக்கும்.  தற்காலிக திருமணங்களை ஆண் நினைத்தால், எந்த நேரத்திலும் முடித்துவைக்கமுடியும், ஆனால் பெண்களுக்கு விவாகரத்து உரிமை இல்லை.

அனைவரும் ஆண்களாலான, 104 உறுப்பினர்கள் மூலம் கடந்த திங்களன்று நிறைவேற்றப்பட்ட புதிய திருத்தம்,  கர்ப்பம் போன்ற  குறிப்பிட்ட சூழ்நிலைகளில் பதிவு தேவை என்று சொன்னாலும், முறையான பதிவு இல்லாமல் சிகேஹ் நடப்பதற்கு பெருமளவில் அனுமதிக்கவே செய்கிறது.

சத்தார் ஹிதாயத்காஹ் என்ற ஒரு எதிர்க்கட்சி எம்.பி., . "நாளை முதல், ஒருபெண்கூட தன் கணவன் இன்னொரு பெண்ணுடன் பாலியல் உறவோடு இல்லை என்று உறுதியாக இருக்க முடியாது. எனவே இப்போது இங்கு (ஈரானுக்கும்) மேற்குலகுக்கும் எந்த வித்தியாசமும்  இல்லை. யார் வேண்டுமானலும் 'தற்காலிக திருமணம்' உடன்பாடு உள்ளது என்று நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாமலேயே, ஒருவருடன் பாலியல் உறவு கொண்டிருக்க முடியும் " என்று கூறியதாக எத்திமாத் என்ற சீர்திருத்தவாத செய்தித்தாள் குறிப்பிட்டுள்ளது.

சிகேஹ் பதிவு செய்யப்படத் தேவையில்லை என்று கூறுபவர்கள், அது தனிப்பட்ட உரிமை சம்பந்தப்பட்டஒரு விஷயம் என்று வாதிடுகின்றனர்.  செக்ஸ் உண்மையில் ஒரு தனிப்பட்டவிஷயம்தான்.  ஆனால் பாலியல் என்று வரும்போது ஈரான் மக்களின் தனிப்பட்ட உரிமையை மதிப்பது கிடையாது என்பதுதான் உண்மை. திருமணம் அல்லது தற்காலிக திருமணம் வெளியே பாலியல் விவகாரங்கள் குற்றங்கள் கருதப்படுகிறது.  நீண்டகாலமாகவே, சட்டத்திற்குப் புறமாக, ஆண்களுக்கு ஆதவாக, ஆண்கள் அவர்கள் விரும்பும் காலம் வரை பெண்களைப் பாலுறவு கொள்ள அவர்களுக்கு உரிமை கொடுத்து, ஆதரவாக சிகேஹ் - தற்காலிக திருமண சட்டம் - முறைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

இப்புதிய திருத்தங்கள், பெண்கள் உரிமைகளை பெரிதாக ஒன்றும் அங்கீகரிக்கவில்லை. மேலும், பெண்களுக்கு எதிரான பாகுபாட்டு நிலையைக் கண்டுகொள்ளாத, ஈரானிய  குடும்ப அமைப்பின் அடித்தளத்தை அச்சுறுத்தும் பழைய சட்டம் தொடரவே அனுமதிக்கின்றன.

***

Thanks : Majeed &   Fazel Hawramy

நான் கண்ட நாலு பேய்கள் - 1 : மஜீத்

கொழுந்து விட்டெரிகிறது சிரியா; கூடவே ’தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ்’ தீ - இன்னும். இந்தக் கொடுமையில் , பேய் கட்டுரையை அனுப்பி ’காட்டுங்க நானா’ என்று சொல்ல எவ்வளவு துணிச்சல் வேண்டும்! மஜீதுக்கு அது இருக்கிறது. பயப்படவே மாட்டார். 'ஆச்சி' என்றால் மட்டும் அச்சமோ அச்சம். இருக்கும்தானே...

இன்னொரு வேடிக்கை செய்தார். நண்பர் பேயோன் குறிப்பிட்ட ‘பன்னிரு விழிகளிலே’ பாடல் வேண்டும் என்று நான் கேட்டதற்காக,  தேடியெடுத்து  சுட்டி கொடுத்தவர், ‘ரமலான் சேவை!’ என்று தலைப்போடு அனுப்புகிறார்.  என் அப்பனே முருகா, காரைக்குடி மஜீதை மட்டும் காப்பாத்துப்பா!. .

சரி.  “பேய் .. இருக்கிறதா ? இல்லையா” என்று கொத்தமங்கலம் சுப்பு கேட்டதற்குப் “பேய் இருக்கா, இல்லையான்னு எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் பேயை நினைத்தால் எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது, அது மட்டும் உண்மை” என்று புதுமைப்பித்தன் கூறினாராம். புதுமைப்பித்தன் சிறிதுகாலம் காரைக்குடியில் - மஜீத்விட்டுப் பக்கம் - வேலைபார்த்தது உண்மை என்று இதன்மூலம் தெரிகிறது.  நானும் புதுமைப்பித்தன் ரகம்தான். அய்யய்யோ, எழுத்தில் அல்ல, பயத்தில். இதை ‘தஹிரியமா’ எங்கேயும் சொல்வேன். 

பேய்க்கு முன்னுரை வழங்க பிசாசுதான் சரியான ஆள் என்பதால் தாஜை இங்கே இழுக்கிறேன். ஃபேஸ்புக்கில் நம்ம கவிஞர் கேட்ட கேள்வியால்தான் நண்பர் கிரிதரனிடமிடமிருந்து சுவாரஸ்யமான பதில் கிடைத்தது. ‘மானுடராகிய நாம் சிந்திக்கின்றோம். அவற்றால் அவ்விதம் சிந்திக்க முடிவதில்லை. சிந்திப்பதால் இருப்பு பற்றிய அச்சம், மரணம் பற்றிய அச்சம் எம்மைக் கற்பனை செய்ய வைக்கின்றது. விளைவு: ஆலமரத்து முனி, இரத்தக்காட்டேரி போன்ற பல்வகைப் பேய்கள். இவ்விதமெல்லாம் கூறுகின்றேனேயென்று, என்னை யாமத்தில் மயானத்துக்குச் செல்லும்படி மட்டும் சவாலுக்கு அழைத்து விடாதீர்கள்!’ என்று சொல்லியிருந்தார். (முழுதாக பிறகு பதிவிடுகிறேன்). இந்தக் கட்டுரையும் கிடைத்தது. இலக்கியக் கட்டுரை அல்ல என்பதால் பயமில்லாமல் வாசித்தேன்; பதிவிடவும் முன்வந்தேன்.

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொருவிதமான பேய் பிடித்தாட்டுகிறது. எனக்கு Blogபேய், மஜீதுக்கு Facebook பேய். தாஜுக்கு கவிதைப் பேய். அஸ்மாவுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் நான்தான் அசல் பேய்! எப்படி விரட்டுவது? சொல்லுங்களேன். - ஆபிதீன்

***


முதலில் பிசாசின் பாராட்டு மெயிலைப் பாருங்கள் :

மஜீத்...
ரொம்ப அருமை.
எழுத்திலே ஒரு புதையல் எடுத்திருக்கே.

நீ கண்ட காட்சிபற்றி
என் கருத்து.

நாம் உணரும் காட்சிகள்
கண்ணே பார்த்தாலும்
மூளைதான் காண்கிறது.
பாமரர்கள் இந்த நிலையை சட்டென ஒப்ப மாட்டார்கள்.

நாம் காணும் காட்சிகள்
ஒவ்வொருவருக்கும்
சின்னச் சின்ன வித்தியாசத்தில் தெரியும் என்பதுதான் உண்மை.
ஒருவன் விழுந்து விழுந்து ரசிக்கும் பெண்
இன்னொருவன் பார்வையில் ஒன்றுமில்லை என்று ஆவதும் கூட இதனால்தான்!

தவிர,
இந்தப் பார்வை இரண்டு நிலைப்பட்டது.
ஒன்று,
நாம் கண்களால் காணும்போதே மூளை நமக்கு விரித்துக் காட்டுவது.

இரண்டு,

நம் மூளை நமக்கு நம் உணர்வுகளுக்கு ஒப்ப காட்சிகளை விரித்துக் காட்டுவது.

இது கண்களை திறந்திருக்கும்போதும் நடக்கும், கண்களை மூடிக் கொண்டிருக்கும்போதும், தூங்கும்போதும் நடக்கும். கலைஞன், கண்களைத் திறந்துக் கொண்டோ, மூடிக் கொண்டோ ஒரு காட்சியை ’விஸுவலாக’ டெவலப் செய்து பார்ப்பது இப்படித்தான்! நாம் தூங்கும் போதும் கனவு காண்பது இப்படித்தான். ஆக, நம் கண்ணுக்கு காட்சி தெரிந்தது என்பதை பேயைக் கண்டேன் என்கிற நிலையோடு குழப்பிக்கொண்டு பார்ப்பது அத்தனைக்கு சரியாக இருக்காது.

இங்கே நீ அந்த தவறை செய்யவில்லை. குழந்தைப் பருவத்தில் கண்ட மிரட்சியை மிரட்சியாக மட்டுமே எழுதி இருக்கிறாய். மேலும் நீ சொல்லாமல் விட்டதைத்தான்  உனக்கு எழுதி இருக்கிறேன்.

குறிப்பாய் குழந்தைகள் டார்ச் அடித்து விளையாட்டை நீ தொட்டுக் காமித்திருப்பதில் சொக்கிப் போனேன். அப்படியான டார்ச் லைட் அத்துப் போன இன்றைய காலகட்டத்தில், இந்த உன் வர்ணனை ஓர் ஆவணம்.
வாழ்த்துக்கள்.

-தாஜ்

***

நான் கண்ட நாலு பேய்கள் - 1 : மஜீத்

நான் பேயை வெகு அருகில் கண்டவன். கிட்டத்தட்ட மூன்றடி தூரத்துக்குள். நான் பேய்ப்பயம் காட்டப்பட்டு வளர்க்கப்படவில்லை. குழந்தைப்பருவ பயமுறுத்துதல்கள் கூட  ‘களவாணி‘ வந்து புடிச்சுக்கிட்டுப் போய்ருவான் என்றுதான் இருக்கும். பூச்சாண்டி மாக்காண்டியெல்லாம் தெருப்பயலுக சொல்லித்தான் தெரியும். என் களவாணியின் கற்பனை உருவம் தெரியுமா? உடலெல்லாம் பச்சிலைபோன்ற வஸ்துவால் பூசிக்கொண்டிருக்கும் ஒல்லியான, கையில்  ‘ஏதோ‘ ஆயுதம் வைத்திருக்கும் ஒரு மனிதன் (வெட்டும்புலி தீப்பெட்டியில் இருப்பவர் போல)

சில வருடங்களுக்குப் பிறகு சாதாரண மனிதர்கள்தான் களவானிகள் என்பதைத் தெரிந்தும், கண்கூடாக அறிந்தும், நம்ப சிரமப்பட்டவன் நான். அப்போ பேயைக் கற்பனை செய்தவர்கள் பாடு?

அதிருஷ்டவசமாக பயம் காட்டாமல் வளர்க்கப்பட்டவன் நான். அதைவிட அதிர்ஷ்டம் நான் பயப்படுவேனோ என்று என் தந்தை பயப்படாதது.

முதல்பேய்:

மருத்துவரான என் அத்தா ஆகாசவாணியில் 11 மணிவரை கர்னாடக சங்கீதம் - ரேடியோ சங்கீத சம்மேளனம் – (சங்கீதம்லாம் தெரியாது; இருந்தும் விரும்பிக்கேட்பார்) கேட்டுவிட்டுத் தூங்கும் பழக்கமுள்ளவர். சில சமயங்களில் நடு இரவில் திடீரென்று சிகரெட் (ஒருநாளைக்கு குறைந்தது 5 பாக்கெட் வரைக்கும் புகைப்பார் அப்போது) இல்லையென்று செகன்ட்ஷோ நடக்கும் டூரிங் டாக்கீசுக்குப் போய் வாங்கிவருவார். எனக்கு ஏழுவயதிருக்கலாம் அப்போது. ஒரு நாள் நடுஇரவில் விழித்தேன். தூக்கம் கலைந்துவிட புரண்டு புரண்டு படுக்க, என்னடா தம்பி தூங்கலையா நீன்னு கேட்டார். இல்லைன்னு நான் சொல்ல, அப்பன்னா கடைக்குப் போய் டீ வாங்கிட்டு வர்றியான்னு கேட்டவுடனேயே, சடாரென்று எழுந்துவிட்டேன். (எப்படியும் இரவு 12 மணிக்குமேல்தான் இருந்திருக்கும்)

அவரும் எழுந்து, அவர் வைத்திருந்த, ‘தெர்மோஸ்‘ ஃப்ளாஸ்க்கையும் ரென்டுகட்டை வின்ச்செஸ்டர் டார்ச்சையும் எடுத்துத் தந்தார், ஃப்ளாஸ்கை அதில் மாட்டியிருந்த தோல் வாரால் என் தோளில் குறுக்காக அணிவித்து, கடையில்போய்தான் கழட்டவேண்டும். அங்கு வெந்நீர் ஊற்றிக் கழுவிவிட்டு டீ போட சொல்லவேண்டும் என்று வழிமுறை சொன்னார். பிற்பாடு அப்படி மாட்டிக்கொண்டு போவது மிகவும் பிடித்த ஒன்றாகிப் போனது.

எல்லா வீட்டிலும் மின்சாரம்  பரவலாகாத நேரம் அது. எங்கள் வீட்டிலும் மின்சாரம் இல்லை அப்போது. அந்த டார்ச் லைட்டை அடித்துப் பார்ப்பது பரவசமானது., வட்டமான பித்தளைப் பட்டனை அழுத்துவது, கீழுள்ள பட்டனைத்தள்ளி தொடர்ச்சியாக எரியச்செய்வது, கையால் மூடி ரத்தம் பார்ப்பது, வானில் அடித்து எவ்வளவு தூரம் வெளிச்சம் போகிறது, அது எங்கே முடிகிறது என்று கண்டுபிடிக்க முயற்சி செய்வது என்று தேவையே இல்லாமல் எரித்து பேட்டரியை முடித்துவிடுவதால் சிறுவர்களிடம் அது கிடைக்காது. இப்போது சுதந்திரமாக உபயோகிக்க தகுதி வந்துவிட்டதால், பெரியமனிதராகி விட்ட தோரணையில் பயமோ இரவு எத்தனை மணி என்ற சிந்தனையோ எங்கிருந்து வரும்?

ஆனால் முதல்நாள் அனுபவம் ரொம்ப வித்தியாசமாக அமைந்து விட்டது;

அப்போது எங்கள் ஊரில் விளக்குக் கம்பங்கள் நிறைய இருந்தாலும் அவற்றில் ஏதாவது ஒன்றிரண்டில் அவ்வப்போது விளக்குகள் எரியவும் செய்யும்! இப்போது மிஷன் ஸ்டார்ட்; வீட்டிலிருந்து கிளம்பி, தெருவைத்தாண்டி, மஞ்சச்சந்து முக்கத்தில் ஒரு ட்யூப்லைட் எரிந்தது. எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. இருட்டாக இருந்தால்தானே டார்ச் லைட் அடிக்கலாம்! மஞ்சசந்து முழுதும் வெளிச்சம் தெரிந்தது. மெயின்ரோட்டில் திரும்பியதும் இருட்டு. டார்ச் லைட்டுக்கு வேலை, உபயோககரமாய், என் மூலம் முதன்முதலாய், ஹா... அப்படியே சென்றேன். காசிக்காரச்செட்டியார் வீட்டருகே, ரோட்டின் குறுக்காக ஓடிய வயரில் ஒரு குண்டுபல்பு லைட். டார்ச்சை அணைத்தேன். பிறகு மீண்டும் கொஞ்ச தூரத்தில் இருட்டு. டார்ச் லைட். பிறகு சந்தைப்பேட்டைத் தெரு குறுக்கிடும்போது மறுபடி ஒரு தெருவிளக்கு. பிறகு மீண்டும் இருட்டு. பஹார்ராவுத்தர் வீட்டருகே ஒரு ட்யூலைட். அதன் பிறகு சிறிது இருட்டு. அப்போதே கொஞ்ச தூரத்தில் நைட்டுக்கடையான காளியம்மாள் டீஸ்டால் தெரிந்தது. கடையின் வெளிச்சம் தெரியும் வரை டார்ச்லைட். பிறகு சமத்தாக அணைத்துவிட்டு கடையை அடைந்தேன்,

ஃப்ளாஸ்க்கில் எப்படி டீ போடவேண்டும் என்று டீ போட்டவருக்குப் பாடம் நடத்திவிட்டு, இடையில் கிடைத்த பாராட்டுகளை வானத்தில் மிதந்து வாங்கிக்கொண்டு (பையன் யாரு? ராத்திரியில் பயப்படாம வந்திருக்கானே? ஓ, நம்ம டாக்டர் பையனா? சின்னப்புள்ளயா இருந்தாலும் எப்டி பத்தரமா தெர்மாஸ கொண்ட்டு வந்துருக்கான் பாத்தியளா? புள்ளைனா இப்டித்தான் இருக்கணும்), திரும்பிப் போகும் வழியில் எங்கெங்கே லைட்டு இருக்கு, எங்கு டார்ச் அடிக்கணும்னு யோசனையோடு டீயையும் வாங்கிக்கொண்டு, கிளம்பினேன்.

கடையிலிருந்து கொஞ்சதூரத்தில் ஆரம்பித்து பஹார்ராவுத்தர் வீடுவரை டார்ச், சந்தைப்பேட்டைத் தெரு லைட், காசிக்காரச்செட்டியார் வீட்டு குண்டுபல்பு வெளிச்சங்களில் அணைத்துவிட்டு வந்துகொண்டிருந்தேன். இப்போது குண்டுபல்பு வெளிச்சத்தால் என் நிழல் நீண்டுகொண்டேபோவதை கவனித்துக்கொண்டே அடுத்து இருட்டானவுடன் டார்ச் அடிக்கணும் என்ற திட்டமும் மனதில் வந்தது. எப்போது இருட்டாகும் என்ற ஆவலில் நடந்தேன்.

திடீரென்று ஒரு அதிர்வு. பதட்டம். மனது வெறுமையான உணர்வோடு விவரிக்க இயலாத பயம். சரேலென்று எல்லாம் நடந்ததுபோல எனக்கு முன்னால் தரையிலிருந்து வானம்வரைக்கும் சுமார் 3 அல்லது 4 அடி அகலத்துக்கு ஒரே வெள்ளையாக ஏதோ ஒன்று நிற்கிறது. இப்போதும் அந்தத் தோற்றம் ஞாபகம் இருக்கிறது. திடுக்கென்று உடல் தூக்கிப் போட்டால் போன்ற ஒரு உணர்வு. சப்தநாடியும் அடங்கிப்போக வினாடிகளில்  ‘பயலுக‘ சொன்ன எல்லாப் பேய்க்கதைகளும் ஞாபகத்தில் வந்து செல்ல, லேசாக கண்கள் இருட்ட, அடுத்து என்ன என்ற பயமும் எதிர்பார்ப்பும் - இத்தனையும் வினாடிகளுக்குள் - நடந்தேறியது. பிறகு திடீரென்று சுயஉணர்வு வந்ததுபோல் தோன்ற, மூளை எனக்கிட்ட முதல் கட்டளை: டார்ச்சை அடி. அடித்தேன்
என் எதிரில் நின்றது எங்கள் ஊரில் எல்லோருக்கும் தெரிந்த, அதீத சாதுவான, எண்ணெய்க் கடைக்காரரால் பிள்ளையார் கோயிலுக்கு நேர்ந்துவிடப்பட்ட தூய வெள்ளைநிற, கோயில்மாடு. எனக்கு சுமார் 4 அடி தூரத்தில் நின்றது. அதற்கு மேல் – வானம் வரை - ஒன்றுமே இல்லை.

விலகி நடந்து அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடம் வீட்டில் இருந்தேன். இவ்வளவும் நினைவில் இருக்கும் எனக்கு, இந்த ஐந்துநிமிடங்களில் நடந்தது நினைவில் இல்லை. சுத்தமாக. வீட்டில் அத்தாவின் பாராட்டு. (தம்பி சீக்கிரமா வாங்கிட்டு வன்ட்டானே) எனக்கும் டீ. அதன்பிறகு கொஞ்சநேரத்தில் தூங்கியும் விட்டேன். அன்று நான் பயத்தில் வியர்த்து மூர்ச்சையடைந்திருந்தாலோ, பயங்கரமாகக் கத்தி ஊரைக்கூட்டியிருந்தாலோ, அல்லது வீட்டுக்குச் சென்றபின் இரண்டுநாளைக்குக் காய்ச்சல் அடித்திருந்தாலோ (பின்குறிப்பு காண்க), இன்றுவரை எனக்குப் பேய்ப் பயம் இருந்திருக்கலாம். பயம் வராத வகையில் நானும் அதிருஷ்டசாலிதான். அதன்பிறகு எத்தனையோ முறை சென்றுவந்திருக்கிறேன் இரவு வேளைகளில். ஒன்றும் தட்டுப்படவில்லை என் கண்களுக்கு.

பி.கு.: என் அத்தாவின் சிறுவயதில் காளையார்கோவிலில் இருக்கும்போது, பக்கத்திலிருந்த சிவல்புஞ்சைக்கு (இடம் விஷயத்தில் தகவல்பிழை இருக்கலாம்) காலைநேரத்தில், வாயால் பிர்ங்ர்ங்ர்ங்ர்ங்ர்ங்ர்ர்ர்ர் என்று காரோட்டிகொண்டே பெரியத்தாவீட்டுக்கு ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது, ஒத்தியடிப்பாதையில் திடீரென்று  “டேய் நில்ரா“ என்று அதட்டலாக ஒரு சத்தம்கேட்க, இவர் நின்றால் சுமார் 7 அடி உயரத்தில் ஆஜானுபாகுவாக மிகப்பெரிய முறுக்கு மீசையுடன் ஒரு ஆள் நின்றிருக்க, இவருக்கு  “திடுக்குனு தூக்கிப்போட்ருச்சு“. கண்ணைக்கசக்கிட்டுப் பார்த்திருக்கார். ஒருத்தரையும் காணோம். இவருக்கும் பயமோ, வேறு எதுவுமோ ஒன்றும் தோன்றவில்லையாம். மறுபடியும் பிர்ங்ர்ங்ர்ங்ர்ங்ர்ங்ர்ர்ர்ர். வீட்டுக்குப் போனால் காய்ச்சல் வந்துருச்சாம். கிழவிகள் துருவித்துருவிக் கேட்டபின் நினைவுபடுத்தி நடந்ததைச் சொல்ல  “ஏதோதோ சொன்னுச்சுகளாம், பெருசுக“. இவருக்கு சுத்தமாகப் புரியவில்லையாம்.

ஆக மேலே சொன்ன இரண்டு விஷயங்களுமே அப்படியே விட்டுவிட்டதால் அவை இரண்டும் இன்றளவும் வெறும் சம்பவங்களே. லேசாக இட்டுக்கட்டினாலோ, அல்லது நாங்களே சிறிது சேர்த்து சுவாரஸ்யமாக்கி இருந்தாலோ இரண்டு பேய்கள் அதிகப்படியாக இப்பூவுலகில் உலாவிக் கொண்டிருக்கும்.

இச்சம்பவத்தை சிறிதளவுகூட மிகைப்படுத்தி ஒரு பேய்க்கதையாக நான் சுவாரஸ்யப்படுத்தாதது, இன்றளவும் “நான் என்னைப்பற்றியே“ வியக்கும் ஒரு விஷயம்.

எனவே,

சம்பவங்களும்,
சம்பந்தப்பட்டவர்களின் பயமும்,
சுவாரஸ்யமாக்குவதற்கு அவர்கள் சேர்த்துக்கொள்ளும் பொய்களும்,
தவிர மனத்தில் ஏற்றப்பட்ட மூடநம்பிக்கைகளும்தான்
பேய்கள்.

மற்றபடி அவை பாவம்! விட்டுவிடுங்கள்.
முடிந்தால் என்னிடம் அனுப்பி வையுங்கள்! எனக்கும் கொஞ்சம் டைம்ப்பாஸா இருக்கட்டும்!!

கடவுளும் பேயும் ஒண்ணுதான்.
கற்பிக்கப்பட்டாலொழிய கண்டுணரமுடியாது.

***


நன்றி : பேய்க்கும் பிசாசுக்கும்! 
http://majeedblog.wordpress.com/
amjeed6167@yahoo.com

****

போனஸ் : ஒரு பேய்க்கதை !
பேய் வீடு | யெஸ்.பாலபாரதி

அரசியல் - மஜீதின் முதல் பார்வை

பள்ளிக்கொடத்துக்கு எப்பதான் போகப்போறனோன்னு மூனு வயசுல இருந்தே காத்துக் கெடந்தவனாக்கும் நான்.

சரியா அஞ்சு வயசானதுக்கப்புறமா ஒன்னாங்கிலாசுல அத்தா கூட்டிட்டுப்போய்ச் சேக்கும்போது, குண்டுவாத்தியார் என் வயசுல  9 நாள் கொறையுதுன்னு அடம்புடிச்சார்.

ஏற்கனவே நான் – ஆர்வக்கோளாறால - அத்தா படிக்கும் குமுதம் ஆனந்தவிகடனப் பாத்து, பொறகு கடைகளோட போர்டுகளப்பாத்து - கத்துக்கிட்ட தமிழ் எழுத்துக்கள அவர்ட்ட சொன்னபொறகும் கூட, சோத்தாங்கையால வல்லாங்கைப் பக்கம் இருக்குற காதை உச்சந்தலை வழியா தொட்டுக்காட்டுன பொறகுதான், பொறந்தநாள அட்ஜஸ்ட் பண்ணி சேத்துக்கிட்டார்.

இடையில இந்த ரெண்டுவருசத்துல ஏதாவது அண்ணன்கூடவோ இல்ல அக்காகூடவோ - ட்ரஸ்பண்ணிகிட்டு, பவுடர்லாம் போட்டுக்கிட்டு -  எலிமெண்டரி ஸ்கூலுக்குப் போய் அவுக கிலாஸ்ல கடைசி வரிசைல அமைதியா உக்காந்துட்டு வந்ததும் உண்டு.

அப்பவே எனக்கு வெக்கேசன்லாம் இருந்துச்சு.  

ஆமாங்க, துரூ பஸ்ல ஏத்திவிட்டா 40 மைல்ல இருந்த சிவகங்கைக்கு தனியாவே  நன்னி (பாட்டி) வீட்டுக்குப் போய்ருவேன். கமர்ஷியல்னு ஒரு ப்ரைவேட் கம்பெனி பஸ்தான் அப்ப த்ரூபஸ் விட்ருந்துச்சு. அதுல ஓட்டுன டிரைவர்கள் (நாகு மற்றும் குண்டு நாயினா) ரெண்டுபேரும் எனக்கு நல்ல பழக்கம்.. 3 மணி நேரப்பயணம்.  பாதுகாப்பா இருக்கட்டும்னு மொத ஸீட்டுதான் எனக்கு எப்பவும்.

அவுக ரெண்ட்பேருமே என்னைய மாமான்னுதான்  கூப்டுவாங்க

==எழுத்துப்பிழையெல்லாம் இல்ல, அவுங்க என்னைய மாமான்னுதான் கூப்டுவாங்க. ஏன்னா நான் முசுலிம்ல்ல?  அவுக நாயக்கர்மாராம். ரெண்டு சாதிக்கும் அதான் உறவுமொறையாம், இன்னிக்கு வரைக்கும் ==

அங்கெ போனாலும் என்னங்கிறீங்க? ஆவரங்காட்டுல ஆதம்பள்ளிக்கு பக்கத்துல இருந்த நன்னிவீட்டுக்கு அடுத்தவீட்டுப் போஸ்ட்மேன் மகன் ரெண்டாப்பு மனோகரனோட கருவாட்டுப் பள்ளிக்கொடத்துக்கு போயும் உக்காந்துருக்கேன். அதுனால தமிழ் எழுத்துகள்ல நெறயத் தெரியுமாக்கும் எனக்கு.

அதுபோக,  மூக்குப்பொடி விளம்பரம் மூலம் எனக்கு 3 இங்கிலீஸ் எழுத்துகளும் தெரியும். அந்த T.A.S. ங்கிற 3 எழுத்துக்களத்தவிர எனக்கு இன்னம்ரெண்டு எழுத்துக்களுங்கூடதெரியும் அப்ப.

சிவகங்கை மதுரை ரூட்ல ஓடுன ஒரு பஸ்ல 3 இங்கிலிஸ் எழுத்து போட்ருக்கும்;  ஒருநாள்  எங்க நன்னிட்ட அத காமிச்சு அதுல என்ன எழுதிருக்குன்னு கேட்டேன்.

தெரியலயேடா, மொதல்ல இருக்குறது “எம்மு”, கடசில இருக்குறது “டி”, நடுவுல இருக்குறது என்னன்னு தெரியலடான்னு சொல்லிருச்சு.  

அன்னிக்கு சாயந்தரமே  ரோட்டோரமா கூட வெளயாடிக்கிட்ருந்த இன்னொரு மொட்டக்குண்டிப் பயல்ட்ட (ஆமா ஒண்ணு நான், இன்னொன்னு அவன்) கேட்டேன்:  அப்பல்லாம் ஆவரங்காட்ல இருந்து அரமணைவாசல் வரைக்கும் அப்டியே நன்னிகூட போய்ட்டுவர்ற தைரியம் இயற்கையாவும், சுதந்திரம் நன்னிட்டயிருந்தும் எனக்கு கெடச்சிருந்துச்சு  

இது என்ன பஸ்டா?

அட்ச்சான் பாருங்க: M D T எஸ்ப்பிரஸ்

ஆக அன்னிக்கு குண்டுவாத்தியார்ட்ட எனக்கு இங்கிலிசும் தெரியும்னு சொல்லாததுல எனக்கு இப்பவும் வருத்தம்

இப்டில்லாம் ஆர்வக்கோளாறா இருந்ததுனால பள்ளிக்கொடத்துல சேந்த ரெண்டுமாசத்துலயே வேகவேகமா தமிழ் படிப்பேனாக்கும்.

ஒண்ணாப்பு சேந்த கொஞ்ச நாள்லயே எலக்சன் வந்துச்சுங்க. அதனாலயே ஒடனே அரசியலும் தெரிய ஆரம்பிச்சிருச்சு;

(கூட்டம் கூட்டமா லாரில பல கலர்ல கொடிகளப் புடிச்சுக்கிட்டுக் குய்யோமுறையோன்னு கத்திக்கிட்டுப் போறதுதான் எலக்சன்னு அப்ப நான் நெனச்சுக்கிட்டேன்.)

எனக்கு அரசியல் அரிச்சுவடி சொல்லிக்குடுத்தது ரெண்டு சொவர் வெளம்பரமும் ஒரு தட்டி வெளம்பரமும்தான்.

1.       ரகுமாக்கா வீட்டு சொவத்துல ஒரு நாலஞ்சு வரி; செவ்வகமா வெள்ளயடிச்சு அதுல நீலத்துனால எழுதிருந்தாக:

//  கூட்டணிப் புரட்டர்களை, குழப்ப வாதிகளை, கொள்கை அற்ற  கோமாளிகளை நாட்டுக்கு அடையாளம் காட்டிட காளைச் சின்னத்தில் முத்திரை இடுங்கள். நன்றி //  ## பக்கத்துல ரெண்டு மாடு படம் ##

ராஜாஜி-திமுக கூட்டணியை வெடக்கிறாகலாம் காங்கிரஸ்காரவுக – இது எனக்கே(!) ரொம்ப வருசத்துக்கப்புறந்தான் தெரிஞ்சுச்சு. படிக்கத்தெரியாதவுகளுக்கு?

2.       கொஞ்சம் தள்ளி சின்னமுத்து ராவுத்தர் அய்யா வீட்டுச் சொவத்துல, இதே மாதிரியே இன்னொன்னும் எழுதிருந்தாக

// காகிதப்பூ மணக்கிறதா காமராசரே? கானல் நீர் இனிக்கிறதா கருத்திருமனே? கற்கண்டு கசக்கிறதா கக்கனே? உங்கள் வாக்கு உதயசூரியனுக்கே. நன்றி //       ## கீழே உதயசூரியன் படம் ##

எனக்கு தமிழ் வேகமா படிக்கவரும்கிற சந்தோசத்துல இந்த ரெண்டு விளம்பரத்தையும் அடிக்கடி போய்ப் படிச்சுப்பாப்பேன். இல்லைன்னா இப்பவும் அதெல்லாம் ஞாபகத்துல இருக்குமா? சமயத்துல அந்த வழியா பக்கத்து கிராமங்களுக்கு நடந்தேபோற சிலபேர் எங்கிட்ட வந்து, உனக்கு படிக்கத்தெரியுமா தம்பி? எங்க, என்ன எழுதிருக்குன்னு சொல்லு பாப்போம்னு கேக்க, அவுகளுக்கும் படிச்சுக்காட்டுவேன். படிக்கத்தெரியாத அவுகளுக்கு இந்த அடுக்குமொழி தத்துவமெல்லாம் புரிஞ்சிருக்குமான்னு எனக்கு இப்பவரைக்கும் தெரியாதுங்க. அதனால என்ன?  ஓட்டுபோட்றதுக்கு தெரியும்ல அவுகளுக்கு?

3.       பஸ்ஸ்டாண்டுக்குப் பக்கத்துல நின்ன ஒரு பூவரச மரத்துல வட்டமா ஒரு தட்டி தொங்குச்சு (அது சைக்கிள் டயர்ல செய்றதுன்னு எனக்கு ரொம்ப காலத்துக்கு அப்பறந்தான் தெரியும்)

அதுல, ஒரு வயசானவரும் ஒரு நடுவயசுக்காரரும் கையால் வரஞ்ச படத்துல இருந்தாங்க. நடுவயசுக்காரர் வயசானவர்ட்ட கேப்பாரு, ரூபாய்க்கு மூனுபடி அரிசின்னு சொல்றிகளே, எப்படி போடுறதுன்னு; அதுக்கு வயசானவரு சொல்லுவாரு: ஆழாக்குதான் படின்னு சட்டம் கொண்டுட்டு வந்துருவோம்னு. எனக்கு ஒண்ணும் புரியல. அதனால விடுவேனா என்ன? அந்தப்பக்கம் போகும்போது அத்தாட்ட காட்டி இதுல இருக்குறது யாரு? இதுக்கு என்ன அர்த்தம்?னு ரெண்டு கேள்வியப் போட்டேன். இது அண்ணாவும் கருணாநிதியும்னு சொன்னார். என்ன அர்த்தம்னேன். போடா இது காங்கிரஸ்காரய்ங்க வச்சிருக்காய்ங்க, களவானிப்பயலுகன்னார். (திமுககாரர் பின்ன எப்டி சொல்லுவார்?)

நானும் விடலை, வீட்ல அம்மாட்ட போய்  ஆழாக்குன்னா என்னன்னு மீண்டும் விசாரணை; இதுதாண்டா ஆழாக்குன்னுச்சு அம்மா ஒரு வஸ்துவைக் காமிக்க, அய்ய, இது ‘ஒலக்கு’ல்லன்னு என சந்தேகத்தக் கேக்க, இதத்தான்டா அப்டி சொல்வாகன்னவுடனேயே எனக்கு புரிஞ்சுபோச்சு - அரசியல்.

(உலக்கு: பக்காப்படியின் எட்டில் ஒருபகுதி – திரவம்: +/- 200 மில்லி. திடம்: அரிசின்னா 187.5 கிராம். உத்தேசமா ஒண்ணரை கிலோ அரிசி ஒரு பக்காப்படி; பக்காப்படின்னா தஞ்சைமாவட்ட பகுதிகளில் அரை மரக்கா; செட்டிநாட்டுப்பகுதிகளில் ஒரு படின்னா கால் மரக்காதான். அதை சின்னப்படின்னு சொல்லுவாக. ஆனாலும் இந்த வித்தியாசம் எப்போதும் குழப்பவே குழப்பாது. ஏன்னா எப்ப எங்க பகுதிகள்ல யாரு ஒருபடின்னு சொன்னாலும், ஒடன்ன்ன்…னே ஒரு கேள்வி பொறந்துருமே - பெரியபடியா, சின்னப்படியான்னு)

இப்டி அரசியலை முளுசா கத்துக்கிட்ட கொஞ்ச நாளக்கி அப்பறம், பள்ளிக்கொடத்துல பயலுகள்லாம் பேசிக்கிட்டாய்ங்க பாருங்க,  எம்ஜியார் கட்சி செயிச்சுருச்சுன்னு, அப்ப நான் மேலும் தெளிவாய்ட்டேன் – அரசியல்ல.

அப்டியே இன்னும் ரெண்டு முக்கியத் தகவல்களும் சொன்னாய்ங்க.

அவையாவன:

1.       எம்ஜியாரு தோக்கவே மாட்டாரு.

2.       எம்ஜியாரு சாகவே மாட்டாரு.

இப்பத்தான் எனக்கு புல்லரிச்சுச்சு

ஏன்னா நான் அப்பத்தான் ஜிவாஜி கச்சில இருந்து எம்ஜியார் கச்சிக்கு மாறி இருந்தேன். கொஞ்ச நாளக்கி முன்னாலதான் நானும் என் தம்பியும் நன்னி வீட்டுக்கு காப்பருச்சை லீவுக்கு போயிருக்கும் போது ஒரு புது வெளயாட்டு கத்துக்கிட்டு வந்துருந்தோம். எங்கள விட கொஞ்சம் பெரியபய ஒருத்தனோட வெளயாண்டுக்கிட்டு இருக்கும்போது அவன் கத்துக்குடுத்த வெளயாட்டு அது. அதாவது நானும் என் தம்பியும் சண்டை போடனும்; அதுல நான் ஜிவாஜியாம். தம்பி எம்ஜியார். கடைசில நாந்தான் செயிக்கனுமாம். (காங்கிரஸ்காரப் பயபுள்ள போல்ருக்கு அது) செயிச்சு செயிச்சு வெளயாண்டு ஊருக்குத் திரும்பி வந்தபொறகு, வீட்ல அத்தாட்ட வெளாண்டு காமிச்சா, அவர் பாத்து சிரிச்சுட்டு, கடேசியா வெளயாட்டே தப்புன்னு சொல்லிட்டார்.

சண்டைனா எம்ஜியார்தான் செயிக்கனும்ட்டார். ஏன் அப்டி சொன்னார்னு அப்ப எனக்கு வெளங்கல.

(ரெண்டு காரணம்தான் இருக்கணும்.

1.        

  1. சண்டைனா எம்ஜியார் நெறய படத்துல நல்லா போட்ருக்கார், சிலம்பம்- கத்திச்சண்டை “நல்லா” கத்துக்கிட்டவர்னு லாஜிக் காரணமா இருக்கணும்

2.      

 2. அவர் திமுக காரர்ங்கிறதால இருக்கனும்)

அப்ப எனக்கு இதெல்லாம் தெரியாதுல்ல? அதனால, நான் பாத்தேன்; சரின்னு சொல்லிட்டு அன்னைக்கே அப்பவே நான் எம்ஜியாரா மாறிட்டேன்; தம்பிய ஜிவாஜியா மாத்திட்டேன்.

புல்லரிச்சது சரிதானே?

ஆனா ஒண்ணுங்க, அண்ணாவுக்கு அப்புறமா திமுகவுல யாரு முதலிடத்துக்கு வருவான்னு யாருக்குத் தெரிஞ்சுதோ இல்லயோ, எங்க ஊரு காங்கிரஸ்காரய்ங்களுக்கு, திமுக ஜெயிக்கிறதுக்கு முன்னாலயே, தெரிஞ்சிருச்சு பாத்தியல்ல? அதெ நெனச்சா எனக்கு இப்பவும் புல்லரிக்கும்.

அரசியல்ல எனது அடுத்தடுத்த பரிணாம வளர்ச்சிய, சொல்லணும்னு ஆசயாத்தான் இருக்கு, உங்கள மேக்கொண்டு படுத்தவேணாம்னு இத்தோட விட்டுற்ரேன். நல்லா இருங்க…..

***

நன்றி : மஜீத் (http://majeedblog.wordpress.com/ ) | E-Mail :  amjeed6167@yahoo.com