தந்தை சொல் மிக்க (நாடகம்) - மஜீது

முதலில் ஒரு ’பிஸாது’ : முதல் பரிசு வாங்குன நாடகமே இப்படின்னா மத்ததுலாம் ?!

*

தந்தை சொல் மிக்க (நாடகம்) - மஜீது

அண்ணே, ஒரு குறுநாடகம் போடுறோம், 'தந்தை சொல் மிக்க' ன்னு தலைப்பு. 12 நிமிசத்துக்குள்ள இருக்கனும்.. அதுல ஒரு சின்ன கேரக்டர்ணே...நம்ம ரஃபீக் சுலைமான் நடிக்க வேண்டியது..

அவரா? அவரு ஊருக்குல்ல போயிருக்கார் ஆசிஃப்? நான்  ஃபேஸ்புக்ல பாத்தேன்...

ஆமண்ணே.. ஊர்லதான் இருக்காரு..ஆனா வர்றதுக்கு லேட்டாகும்போல தெரியுது...

அடுத்த க்விக் ஆப்ஷன் நீங்கதான்னு தோனுச்சு... அதான் கூப்ட்டேன்... வர முடியுமா?

(வரமுடியுமான்னு கேக்குற மாதிரியேஏஏஏ, வரனும்னு ஆர்டர் போட வேற யாரால முடியும்?)

அப்டியா?

“ஆமண்ணே.... ஒரு காலேஜ் சீன்,மூனு நிமிசம்தான் வரும்...” ன்னு ஆரம்பிச்சு முழு கேரக்டர் பத்தியும் ஒரு நிமிசத்துல சொல்லிட்டாரு... (அதாவது டீல் முடிஞ்ச்சாம், அப்டியான்னு கேக்குறமாதிரியேஏஏ சரின்னுட்டேனாம்)

வரச்சொன்ன அன்னைக்குப் போனேன்... ஸ்க்ரிப்ட்டைக் கொடுத்தாரு... படிச்சுப்பாத்தா உள்ளபடியே சிம்ப்பிள்தான்... பெருசா ஒன்னும் சிரமப்படாம, சின்ன மாடுலேஷன்ஸோட பேசுனாலே நல்ல அவ்ட்புட் கிடைக்கும்.. ரொம்ப ஈசிதான்... அதனால ஒன்னும் கஸ்ட்டமா தோனலை....

ஒரு சீன்ல என் கேரக்டர் செல்ஃபோன்ல தன்னோட அப்பாட்ட ஒரு நிமிசம் தொடர்ச்சியா பேசுறமாதிரி இருந்துச்சு. அதுதான் ஸ்க்ரிப்ட்ல முக்கியமான ட்விஸ்ட்.. 

ஆசிஃப் கொடுத்த அந்த சீன் டயலாக்கை படிக்கும்போதும் ஒன்னும் வித்தியாசமா தோனலை.. பண்ணிறலாம்னு தைரியமா சொல்லிட்டேன்.

ஆனா, அடுத்த நாள் ஒரு குண்டு வெடிச்சிச்சு..

முதல் ரிகர்சல்: அந்த போன் பேசுற சீன் வந்தப்பதான் அந்த ட்விஸ்ட் என் மண்டைக்குள்ளயும் திடீர்னு ஏறுச்சு.

பல வருசங்களுக்கு முன்னால் என்னோட வாழ்க்கைல நடந்த பலத்த அதிர்வுகள்..

தொலைஞ்சுச்சு.... மொத்தமும் காலி....

அந்த டயலாக் வரும்போது நான் அங்கெயே இல்லை..

எங்கெயோ போய்ட்டேன்... வாய்லாம் கொழறுது..

வார்த்தைலாம் திக்குது... மாடு சாணிபோடுறமாதிரி டயலாக் டெலிவரி வருது...

எனக்கே தெரியுது.. ஆனா வெளில சொல்ல புடிக்கலை..

சமாளிச்சிறலாம்னு தோனுச்சு... யாருக்கும் திருப்தி இல்லை..

மறுபடி ரெண்டாவது ரிகர்ஸல்ல இன்னும் மோசமா போய்ருச்சு...

குரல்லாம் உடைஞ்சு நடுங்க ஆரம்பிச்சிருச்சு...

பாத்துக்கிட்டு இருந்த தம்பி பாலாஜிக்கு ஏதோ தோனுச்சு போல...

விறுவிறுன்னு ஓடிப்போயி கொஞ்சம் தண்ணி கொண்டாந்து கொடுத்து, “என்னாச்சுண்ணே... தண்ணியைக் குடிங்கண்ணே... குரல் ரொம்ப உடைஞ்சு ஒரு மாதிரியாயிருச்சுண்ணே...”ன்னு சொன்னவொடனே, வாங்கிக் குடிச்சுட்டு, பாலாஜி முகத்தைப் பாத்தேன்...

“போதுமாண்ணே... இப்ப ட்ரை பண்ணுங்க”ன்னு சொன்னதும், போதும்ப்பா, சரியாயிருச்சுன்னு சொல்லிட்டு, சட்டுனு உள்ளதை சொல்லிறலாமான்னு யோசிச்சேன்..

அப்ப பாத்து ஒரு ஃபோன் வரவும், இன்னும் ஒரு தடவை ட்ரை பண்ணிட்டு சொல்லலாம்னு அடங்கிட்டேன்... ,

போன் பேசிட்டு அஞ்சு நிமிசத்துக்கு அப்பறம் திரும்ப வந்து பேசும்போது சுமாரா வந்துச்சு...

அதுவே போதும்கிற அளவுக்கு ஆசிஃப்க்கு திருப்தி..

ஆனா எனக்கு திருப்தி இல்லை...

ஆனாலும் அவர்ட்ட நம்பிக்கையோட சொன்னேன்:

"என் கேரக்டரை பத்தி கவலை வேணாம்... இதைவிட சிறப்பா செஞ்சிர்றேன்"

அவரும் 'ம்ம்.. சரி'ன்னு சொன்னாரே தவிர அவருக்கு அன்னைக்கு பெருசா நம்பிக்கை இல்லை.

அடுத்த மூனு நாலு நாள்ல ஸ்டேஜ் ரிகர்சல். நாங்க நடிச்சு முடிச்சதும், அமைப்பாளர்கள்ல ஒருத்தர் (எனக்கு அறிமுகம் இல்லாதவர்) என்னைக் காமிச்சு, இவரு நல்லாப் பண்ணுனாரு, முக்கியமா அந்த ஃபோன் பேசுற சீன் நல்லாப் பேசுனாருன்னு குறிப்பிட்டு சொல்லவும் ஆசிஃப் முகத்துல லேசா ஒரு ஒளிவட்டம். 

இவ்வளவு தூரத்துக்கு என்னை ஆட்டிப் படைச்ச அந்தவிசயம் என்னன்னா,

ஆசிஃப் கொடுத்த அந்த செல்ஃபோன் டயலாக்,எனனோட இருபதாவது வயசுல, என்னோட தகப்பனார்ட்ட,

நெசம்மாவே நான் பேசுன அதே டயலாக்..

வாசகங்களும் 95 பெர்சண்ட் அப்படியே டிட்டோ...

நான் அப்டிப் பேசுனதுனால ஆரம்பிச்ச பிரச்சினை பெருசாகி, எப்டிலாமோ திசைமாறி, ஒரு பெரிய பிரளயமா மாறி, அவரைவிட்டு நான் பிரியவேண்டியதாயிருச்சு...

பிரிவுன்னா சாதாரண பிரிவில்லை...

மறுபடி அவர் முகத்தை சகஜமா பாத்து, நல்லாருக்கீங்களான்னு கேக்க 14 வருசம் ஆகிருச்சு...

அதுவும் எப்டி? எங்கே?

காரைக்குடி கடைவீதில எதிரும் புதிருமா ரெண்டுபேரும் கடந்துபோயிட்டோம்..

அடையாளம் தெரியாம....

என் தோள்ல என் ரெண்டாவது மகன்,

3 வயசு நிரம்பாத சின்னபபையன்..

10 செகண்ட்ல எனக்கு பொறிதட்டி, திருப்ப ஓடிப்போய்,

அவருக்கு நேரா நின்னு, முகத்தை சகஜமாப் பாத்து, 

கேட்டேன்: நல்லாருக்கீங்களா?

அவரு: நல்லாருக்கேன்... நீங்கஅஅஅஅ? யார்னு தெரியலையே....

இப்ப எனக்கு சுர்ர்ர்ர்னு கோபம்... ஆனா உடனே அடங்கிருச்சு..

நான்: நெசமாவே அடையாளம் தெரியலையா? இல்லை கோபத்துல சொல்றீங்களா?

அவர்: இல்லை, எனக்கு நெஜமாவே தெரியலை...

நான்: சரி நான் பாக்குறதுக்கு நிறைய மாறிருக்கேன்தான்... இல்லைங்கலை...ஆனா குரல் கூடவா தெரியலை?

அவர்: இல்லை தெரியலை... யார்ன்னு சொல்லிருங்க...

நான்: மஜீது த்தா....

10-15 செகண்ட் மவுனம்... ஆனா அது ரொம்ப நீளமான கனமான மவுனம். 

அப்பறம்,

அவர்: ம்ம்ம்ம்... நல்லா இருக்கியா..?

சொன்னேன்: நான் நல்லா இல்லை.. கடனோடவும் பல பிரச்சினைகளோடவும் இருக்கேன்..

(கொஞ்சங்கூட கூச்சமோ வெட்கமோ எதுவுமே இல்லாம சொன்னேன்)

அவர்: நீ சவூதில இருக்குறதா கேள்விப்பட்டேன்.. அப்பறம் என்ன கடன், பிரச்சினை..?

நான்: அந்த சம்பாத்தியம்லாம் போச்சு.. அதெல்லாம் அப்பறமா சொல்றேன்..

அவர்: சரி, இப்ப என்ன பண்ற?

நான்: ஒன்னும் பண்ணலை.. துபாய் போறதுக்கு ஏற்பாடு பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன்..

மறுபடி அமைதியானோம்...

அதுக்கப்பறம், ரெண்டு பேரும் அப்ப எங்கே இருந்தோம்னு விசாரிச்சுக்கிட்டோம்,

என் பையனுக்கு அவன் கேட்ட ‘மக்ரூன்’ வாங்கிக்கொடுத்தார்.

கிளம்பிட்டோம்... அவ்வளவுதான்..

மறுபடி தொடர்பில்லை..

அதுக்கப்பறம், 6-7 மாசம் கழிச்சு, துபாய் வந்து சேந்தேன்...

வந்த ஆறுமாசத்துல என் தம்பிட்ட சொல்லி அவர்ட்ட என் சார்பா பேச சொன்னேன்

(செல்ஃபோன்லாம் இல்லை)

அடுத்த ஆறுமாசத்துல என்னோட முதல் வெக்கேஷன்,

ஷார்ஜா - திருச்சி டைரக்ட் ஃப்ளைட் சர்வீஸ்,

முதல்முதல் ஃப்ளைட்

இறங்குன தேதி: 01-01-1997 அதிகாலை 1:00 மணி

எல்லாமே, ஒன்னுல ஆரம்பம்,

என்னோட புது வாழ்க்கையும்..

என்னை அழைக்கிறதுக்கு அத்தா வந்திருந்தார்

(வர வச்சிருந்தேன்)

வழில கிராமத்துக்கு கிராமம், இளவட்டப் பயலுக

எங்க வண்டிய அங்கங்கெ நிறுத்தி

சத்தம் போட்டு அலப்பறை பண்ணி

ஒரே வரவேற்பு!

ஸ்வீட்டுகளும், கேக்குகளுமா கொண்டாட்டம்..

ஒரே ஹேப்பி நியூ இயர் ஆர்ப்பாட்டம்!

அதுக்கப்பறம் அவரை அவராவே

அப்டியே ஏத்து அணைச்சிக்கிட்டு

நான் அவரை விடவே இல்லை..

கடைசிவரைக்கும், 

அதாவது 27/07/2018 வெள்ளிக்கிழமை ராத்திரி வரைக்கும்..

அன்னைக்கு ராத்திரி சாப்பிட்டுட்டு, மயங்கி பின்னால சாய்ஞ்சு மயங்கினவருதான்..

தகவல் கிடைச்சு பதறி  ஓடிவந்து, மவுத்தை உறுதி செஞ்ச டாக்டர் வேற யாருமில்லை..

அன்னைக்கு 3 வயசுல மக்ரூன் வாங்கி  அறிமுகம் ஆன என் ரெண்டாவது மகன் தாரிக்..

எனக்கு அத்தாவோட செய்தி வந்தப்ப,

நான் துபாய்ல ஒரு ரெஸ்டாரண்ட்ல ராத்திரிச் சாப்பாட்ல இருந்தேன்...

அதிர்ந்து நிக்கும்போது,

"தைரியமா இருங்கண்ணே"ன்னு சொல்லி தேத்துனது வேற யாரும் இல்லை

என்கூட சாப்ட்டுக்கிட்டுருந்த இதே ஆசிஃப் மீரான் அண்ணாச்சிதான்..

என்ன சொல்ல...!

நாடகம் என்னாச்சுன்னு கேக்குங்கிறீங்களா?

17 நாடகங்கள்ல “சிறந்த நாடகம்” னு தேர்வாச்சு,

த ந் தை சொ ல் மி க் க

அந்த வசனத்தை நீங்களே நேரடியா நாடகத்துலயே கேக்கலாம்.

கீழே இருக்குற லிங்க்கை ஓப்பன் பண்ணுனா கரெக்டா இந்த நாடகம் ஆரம்பமாகும்

https://www.youtube.com/watch?v=jdUtj9FZ1hY&t=13055s

(14 minutes from this point)

*

நன்றி : மஜீத்

*

தொடர்புடைய ஒரு பதிவு

நல்லிணக்கம் : ஒரு நினைவோட்டம் – மஜீத்

மதுர அனுபவம் - ஆசிப் மீரான்

வலி மிகுந்த வாழ்க்கை யாருக்குத்தான் இல்லை? ஆனாலும் வலிகளை இல்லாமல் ஆகச் செய்யும் ஒரு நாள் வரும் என்ற நம்பிக்கை இல்லாத மனிதர்கள்தான் அந்த நம்பிக்கையை உணராமல் தங்களையும் தங்களது வாழ்க்கையையும் தொலைத்து விடுகிறார்கள் . ஆனால் எல்லா வலிகளையும் குணப்படுத்தும் அருமருந்தாக அன்பு இருக்கிறது என்று நம்புகிறவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் எத்தனை சோதனைகளைச் சந்திக்கின்ற போதும் அவற்றை நம்பிக்கை என்ற ஒற்றைச் சொல்லில் கடந்து போய்விடவே விரும்புகிறார்கள்

எத்தனை வலிகள் இருந்தபோதும் அன்பிலும் அது தரும் நம்பிக்கையிலுமே வாழ்க்கையின் மதுரம் இருக்கிறது என்பதுதான் மதுரம் திரைப்படத்தின் ஒற்றை வரிக் கதை

மிகச் சாதாரணமான இந்தக் கதையை தெளிந்த நீரோடை போன்ற திரைக்கதையின் மூலமாக அன்றாடம் நாம் சந்திக்கின்ற எளிய மனிதர்களின் சின்னச் சின்ன உணர்வுகளைக் காட்சிப் படுத்துவதன் மூலமாக ஓர் அபாரமான அனுபவத்திற்குத் தயார்படுத்தி இருக்கிறார்கள் இந்தப் படக்குழுவினர்.

மருத்துவமனையில் நோயாளிகளின் துணைக்காக வருகின்றவர்கள் தங்குவதற்காக அரசு மருத்துவமனையில் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் மிகப் பெரிய கூடம் தான் இந்தப்படத்தின் களன்.

இந்தக் கூடத்தில் தங்கியிருப்பவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் அழைத்து வந்த நோயாளிகள் குணம் பெற்று தங்களோடு வீடு திரும்புவார்கள் என்ற நம்பிக்கையோடும், "அவர்களுக்குச் சரியாகிவிட வேண்டுமே" என்ற பதைபதைப்போடும் கலவை உணர்ச்சியோடு இருப்பார்கள்.

இருந்தபோதிலும் அந்த உணர்வுகளிலிருந்து வெளியாகி, பிற நோயாளிகளிக்குத் துணையாக வந்து தங்கி இருப்பவர்களோடு தங்களது கதைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டும், இணக்கமும் பிணக்கமும் கொண்டும், ஒருவரையொருவர் புரிந்து கொண்டு அடுத்தவருக்கு ஆறுதலாக முனைந்து, அதன்மூலம் நெருக்கமாகி, புதிய நட்புகள் தழைக்கும் காட்சிகளின் வழியாக எல்லா மனிதர்களுக்குள்ளும் இயல்பாக இருக்கும் அன்பை, அடுத்தவர்கள் மீதான கரிசனையை மெல்லிய இழையாய் படம் முழுதும் உலவ விட்டிருக்கிறார்கள்.

உணர்ச்சிகரமாகக் கதை சொல்லும் உத்திதான் என்றாலும் "மெலோ டிராமா" வாக மாற்றி அழுது புரளாமல் இயல்பான சம்பவங்களோடு காட்சிக்குக் காட்சி ஒன்ற வைத்திருக்கிறார்கள்.

கப்பலில் வேலைக்குச் சென்று விட்டு விடுமுறையில் ஊருக்கு வந்திருக்கும் சாபுவுக்கும், சாபுவிற்கு இணக்கமான நண்பரின் பிரியாணி கடைக்கு அப்பளம் விற்பனைக்கு வரும்‌ சித்ராவுக்குமிடை யே உருவாகும் அந்தக் காதல்தான் படத்தின் அடிநாதம்.

பெரிய ஆர்ப்பாட்டங்களில்லாத, சிறிய கடையின் அடுக்களையில், பிரியாணியில் தொடங்கும் பெண்ணுடல் சார்ந்த கவர்ச்சிகளைத் தவிர்த்து காட்சிப்படுத்தப்படும் அந்தக் காதல், சாரல் மழையில் நனைந்தபின் உடல் மெல்ல நடுங்கும்‌ நிலையில் ஆவி பறக்கக்‌ குடிக்கும் சூடான தேநீரின் இதத்தோடு மதுரமாய் இனிக்கிறது. ஜோஜு ஜார்ஜும் ஸ்ருதியும் நல்ல ஜோடியும் கூட.

95லேயே சின்ன வேடத்தில் அறிமுகமாகி, மம்மூக்கா, லாலேட்டன், திலீப் போன்றவர்களுடன் நடி ல்த்திருந் தாலும் கூட ஜோஜுவை என்னளவில் அடையாளப்படுத்திய படம் 1983. 'கிரிக்கெட் கோட்சாக' அந்தப் பாத்திரத்தை அவ்வளவு அழகாகக் கையாண்டிருந்தார். அதன் பின்னர் 'லுக்கா சுப்பி' உள்ளிட்ட படங்களில் சிறப்பாக நடித்திரிந்தாலும் 'ஞான் மேரிக்குட்டி' யில் சப்-இன்ஸ்பெக்டராக கலக்கியிருந்தார். 'ஜோஸஃப்' வந்தபோது முழுப்படத்தையும் தோளில் தாங்கும் அளவிற்கு வளர்ந்தபோதிலும் கூட கதாநாயக வேடம் மட்டுமே செய்வேன் என்ற பிடிவாதமேதும் இல்லாமல் கிடைத்த வாய்ப்புகளிலெல்லாம் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டேயிருந்தார். 'ஜூன்', 'பொரிஞ்ஞு மரியம் ஜோஸ்' படங்களுக்குப் பின் 'ஹலால் லவ் ஸ்டோரி', 'நாயாட்டு', 'மாலிக்' என்று கவனிக்கத்தகுந்த கதாபாத்திரங்களில் மின்னிய பிறகே 'மதுரம்' வாய்த்திருக்கிறது ஜோஜுவுக்கு. தயாரிப்பாளராகவும் களமிறங்கியதோடு முழுப்படத்தையும் மிகையில்லாத ஆற்றொழுக்கான உடல்மொழியோடு தாங்கியிருக்கிறார் ஜோஜு. மனைவியை மருத்துவமனையிலிருந்து வீட்டிற்கு அழைத்துப் போகச் சொல்லும் காட்சிகளே போதும் ஜோஜு எத்தனை பண்பட்ட நடிகனென்பதைப் பறைசாற்ற.

குஜராத்திப் பெண் சித்ராவாக ஸ்ருதி ராமச்சந்திரன் கனகச்சிதம். சென்னையைச் சேர்ந்தவராம். மலையாளத்தின் இனி நிறைய வாய்ப்புகள் கிடைக்கக்கூடும்.

நாற்பதாண்டு கால மனைவியுடனான காதல் வாழ்க்கையை எப்போதும் சிலாகித்துக் கொண்டே இருக்கும் கதாபாத்திரத்தில் இந்திரன் வாழ்ந்திருக்கிறார். "உனக்கு வருத்தமாக இல்லாவிட்டால் ஒன்று சொல்லவா?" என்று எல்லாரிடமும் அவர் கேட்கும் அந்த வசனமுமே கூட ஓர் உதாரணம். ஆரம்பத்தில் நகைச்சுவை‌போலத் தோன்றும் இதே வசனத்தை மனைவி குணமாகி வீடு திரும்ப யத்தனிக்கும் வேளையில் ஜோஜு ஜார்ஜிடம் அவர் சொல்லும்போது அந்த வசனத்தின் தொனி வேறாக மாறி நிற்கும்.

படத்தில் சில கதாபாத்திரங்களின் பெயர்கள் உச்சரிக்கப்படுகின்றனவே தவிர அவர்கள் காட்சியில் வருவதில்லை. என்றாலும் ரவியின் மனைவி சுலேகாவும், தாஜினுடைய தகப்பனாரும், நீது என்ற பெண்ணின் அக்காவும், கெவினுடைய அம்மாவும் நாம் காணாமலேயே நமக்கு அறிமுகமானவர்களாகிவிடுகிறார்கள் என்பதுதான் இந்தப் படத்தின் இன்னும் ஒரு சுவாரசியம்.

படத்தின் காட்சிச் சட்டங்களை அழகுறப் பதிவு செய்திருக்கிறார் ஒளிப்பதிவாளர் ஜிதின் ஸ்டாலினிஸ்லாஸ். ஜோஜுவும்‌ ஸ்ருதியும் காதலைப் பகிர்ந்து கொள்ளும்போது பின்னணி மழையில் அந்த அழுக்கான அடுக்களையும் கூட ஒளிப்பதிவின் மிகைவால் மின்னுவதோர் உதாரணம் மட்டும்.

மலையாளப் படங்களுக்கேயுரிய மெதுவான தொடக்கமும், கதாபாத்திரங்களுக்கான அறிமுகமும் இருந்தாலும் சற்றும் சலிப்படைய வைக்காத, மனித உணர்வுகளின் எல்லா அம்சங்களையும் தொட்டுச் செல்கிற அபாரமான திரைக்கதை.

ஆஷிக் அமீர், ஃபாஹிம் ஸஃபர் (தாஜ் என்ற வளைகுடாவாசி கதாபாத்திரத்திலும் இவர்தான் நடித்திருக்கிறார்) இருவருடைய பங்களிப்பில் மிளிர்கிறது.

எந்தப் பூச்சுகளுமின்றி, படம் பார்க்கிறவர்களைப் படத்தோடு ஒன்ற வைக்கும் முடிவோடு படத்தை இயக்கி, அதில் பெரும் வெற்றி கண்டிருக்கிறார் அஹம்மது கபீர். 'ஜூன்' என்ற முதல் படத்திலேயே நம்பிக்கை விதைத்த இயக்குநர் இவர்.

சொல்ல மறந்து விட்டேனே?! படத்தின் பின்னணி இசையும் பாடல்களும் படத்திற்கு மதுரம் கூட்டவே செய்திருக்கின்றன. இசை அமைப்பாளர் ஷிஹாம் அப்துல் வஹாபுக்கு

வாழ்த்துகள்

!

சினிமா 'ஹராம்' என்று இங்கே சிலர் கதறிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில் மலையாள சினிமா இளம் இஸ்லாமியர்களின் கலைப் படைப்புகளோடு புதிய பாய்ச்சல் காணத் தொடங்கியிருப்பது மேலும் நம்பிக்கையளிக்கிறது.

மனிதாபிமானமும், அன்பும், நம்பிக்கையும் இருந்தால் வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வதில் எந்த அகச்சிக்கலும் இருக்காதென்பதை விழிகளை நனைத்துச் சொன்னாலும்.....

"மதுரம்" நிச்சயம் இனிப்பான அனுபவம்தான்.

*

நன்றி : ஆசிப் மீரான்

சாபங்களின் மோகனம் - கென்

கென்’ன் கவிதைத் தொகுப்பு. (எச்சரிக்கை : ஆசிப்மீரான் முன்னுரையும் உண்டு!). Click 'pop-out' to Download.
*

 

அபியின் கவிதை (கவனம்: ஆங்கிலம்!)

சகோதரர் ஆசிஃப் மீரானின் மகன் அபி (அப்துல் ஜெப்பார்) எங்கள் செல்லப்பிள்ளையும் கூட. எதிர்பாராத விபத்தில் சிக்கிக்கொண்ட அவன் நலமுடன் மீண்டுவர நாளும் எங்களின் பிரார்த்தனைகள் உண்டு.

அவன் எழுதிய ஆங்கிலக் கவிதையை ஆசிப் நேற்று அனுப்பினார்.

'அருமையா இருக்கு. தமிழில் எழுதினால் கொஞ்சம் எனக்குப் புரியும்' என்றேன்.

'அல்ஹம்துலில்லாஹ்!! எழுத மாட்டாண்ணே!!'

'அப்பாடா!'

*

தன்னம்பிக்கையும் பாசமும் பொங்கும் அந்தக் கவிதை இது :


The Start


Some nights, I stay up late and wonder,
Of a different life instead of this blunder.
A moment was all it took for this mishap,
It happened just as quickly as saying ASAP.

The last vision I saw, slowly became blurry,
I woke up to flashes of light, all quite swirly.
I kept hearing people talking, but in a distorted sound,
Though, despite my efforts, I didn't know what was happening all around.

I open my eyes, slowly, after God knows when,
To see a man standing beside me, taking notes with a pen.
It didn't dawn on me, what had taken place within that period due to the stress,
I felt so tired and fatigued that all I could do at the moment was rest.

I awoke to my father right in front of me with tears in his eyes,
The seriousness set in when I found out that I was paralyzed.
All I could do was reassure him and smile, regardless of the circumstance,
My only hope? To pray to the Most Merciful, to make me recover soon and advance.

*

ஆங்கிலத்திலிருந்து

தமிழாக்கம் - மதுமிதா

ஆரம்பம் -    அபி (அப்துல் ஜப்பார்)

-----------------------------------------------------------

இந்த பிழையான வாழ்க்கைக்கு

மாற்றான வாழ்க்கையை விரும்பி

உறங்காமல் சில இரவுகள் 

நீண்டநேரம் விழித்திருப்பேன்.

நொடிப் பொழுதில்

இந்த விபத்து

நிகழ்ந்து விட்டது

கணநேரத்தில்

அத்தனை விரைவாக

அனைத்தையும் தவறாக

மாற்றிப்போட்டு விட்டது.

நான் கண்ட கடைசிக் காட்சி

மெல்ல மெல்ல மங்கலானது

சுழன்று கொண்டிருந்த

ஒளியின் பளிச்சிடல்களுக்கிடையில்

கண் விழித்தேன்.

நம்பிக்கையிழந்த ஒலியில்

சிலர் பேசுவதை

கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்

எத்தனை முயன்ற போதும்

என்னைச் சுற்றிலும்

என்ன நடக்கிறதென்று தெரியவில்லை.

கடவுள் நிச்சயித்த நாளொன்றில் 

கண்களை நான் மெதுவாகத் திறந்தேன்

ஒருவர் கையில் பேனாவுடன்

குறிப்பெடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

மன அழுத்தத்தின் காரணமாக

அந்த காலகட்டத்தில் நிகழ்ந்தது எதுவும்

என்னில் பதியவில்லை

நான் மிகவும் சோர்ந்துபோய்

அதீத களைப்புடன் இருந்தேன்

அந்த தருணத்தில்

என்னால் செய்யமுடிந்தது

ஓய்வெடுத்தல் மட்டுமே

என் எதிரில்

கண்ணீருடன் நின்றிருந்த தந்தையைப் பார்த்தபடி

கண்விழித்தேன்

நான் உடலை அசைக்க முடியாமல்

முடங்கிப் போய் இருக்கிறேன் என்று அறிந்தபோது

நிலமையின் தீவிரத்தை உணர்ந்தேன்

இந்த சூழலை கருத்தில் கொள்ளாமல்

என்னால் செய்ய முடிந்ததெல்லாம்

அவருக்கு உத்தரவாதம் அளிக்கும் புன்னகை

எனது ஒரே நம்பிக்கை

நான் விரைவில் எழுந்து

நடமாடவும் நலம்பெறவும்

பெருங்கருணையாளனை

பிரார்த்தனை செய்வதே

நன்றி: "இனிய திசைகள்"

-------------------------------------------------------


அபியின் இன்னொரு சிந்தனை இது :

The View

We are now at a point where black screens always face us,
In our homes, our place of work or even on the local bus.
What they all display varies from person to person,
The content is almost endless that it's so hard to reach a conclusion.

A single letter to an entire sculpture in just one screen,
To infinite lines of code on another, which can make an amateur coder scream.
It doesn't matter if it's small, large, tall or wide,
All those who stare into them seem to be in a daze or hypnotized.

Some say it's a hazard, some say it's fine,
What happens when, even little kids, watch YouTube for hours at a time?
Some may give excuses like, "Look at this video, this cat is mixing the pudding!"
Heck, some of us take our phones to the bathroom! To whom are we kidding?

Yes, I'll admit that I'm a hypocrite and I've done some of these crimes,
Yet, I've never cut myself, staring at the TV, while trying to slice some limes.
I say, let's start changing ourselves by choosing to stay offline,
To spend time with family and friends so that we don't get disconnected and whine.

*

Thanks : Asif Meeran

ஒண ஸத்ய - ஆசிப் மீரான் சிறுகதை

நன்றி : ஆசிப் மீரான் , குங்குமம்

திருவோணப் பண்டிகையாயிற்றே, மக்களைப் பார்க்க மாவேலி மன்னன் வருவாரே!' என்ற எண்ணமெல்லாம் இல்லாமல்இன்றும் வெளுத்து வாங்கிக் கொண்டிருந்தது வெயில். 

சனிக்கிழமை விடுமுறை நாள்தானென்றபோதும் சில அலுவல்களைச் செய்து முடிக்க ஜெபல் அலி வரை போக வேண்டியிருந்தது. திருவோணப் பண்டிகை தினம் வரும்போதெல்லாம் திருவனந்தபுரத்தில் கட்டடக்கலை வகுப்புகளுக்குச் சென்ற நாட்களும், விடுதியில் தங்கியிருந்து 'ஓண ஸத்ய' உண்ட நாட்களும் நினைவுக்கு வரும். 

கல்லூரி காலங்களில் மலையாள நண்பர்கள் ஓணம் பற்றிச் சொல்லும் கதைகளை விடவும் விடுதியில் தலை வாழையிலையில் முப்பதிற்கும் அதிகமான காய்கறி பதார்த்தங்களுடன் வழங்கப்பட்ட 'ஓண ஸத்ய' வின் சுவைக்கு நாக்கு அடிமைப்பட்டுப் போனதால் மலையாளிகளை விடவும் ஓணப்பண்டிகைக்காக நான் அதிகம் எதிர்பார்ப்போடு காத்திருப்பதாக நண்பர்கள் கேலி செய்ததென்னவோ உண்மைதான்.. ஓணத்தின் போது எல்லோரும் வீடுகளுக்குச் சென்று விடுவதால் ஓண விடுமுறை முடிந்து விடுதியில் ஓணக்கொண்டாட்டம் ஓண ஸத்யவோடு கோலாகலம் பெறும்.

கொல்லத்தில் நாங்கள் தங்கியிருந்த போது, வாடகை வீட்டின் உடைமையாளரான பணிக்கரின் வீட்டில்தான் எல்லா வருடங்களிலும்  ஓண விருந்து எங்களுக்கு. பணிக்கரின் மனைவி,  ' இல நெறச்சு கறி வைக்கேண்ட திவஸமானு மக்களே! பக்‌ஷே அம்மய்க்கு வய்யா!' என்று சொல்லிக் கொண்டே இலை நிறைய ஏராளமாகச் சமைத்து,  சாப்பிட அழைத்து மகிழ்வார். 

படிப்பு முடிந்து சென்னையில் பணிபுரிந்த காலங்களில் ஓணமோ, 'ஸத்ய'யோ இல்லாத சோகம் துபாயில் பணிக்காக வந்ததும் மாறி விட்டது.

கேரளியர்களுக்கு வளைகுடாநாடுகள் புகுந்த வீடென்பதால் ஏர் இந்தியா மூலம் டன் கணக்கில் காய்கறிகளைக் கொண்டு வந்து 'ஓண ஸத்ய' ஒரு குறையுமில்லாமல் நடத்துவதில் அவர்கள் தேர்ந்திருந்தார்கள்.

துபாய் வந்த ஆரம்ப காலங்களில் குறிப்பிட்ட சில கேரள உணவகங்களில் மட்டுமே ஸத்ய கிடைக்குமென்பதால் பெரும் கூட்டமும் ஆரவாரவுமாக இருக்கும். 

மலையாள சூப்பர் ஸ்டார் மோகன்லால் தனது 'டேஸ்ட் பட்' உணவகத்தில் அவரே விளம்பியதால் துபாயின் கராமாவே போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்கித் தவித்த வரலாறும் உண்டு இந்த 'ஸத்ய'க்கு.

பின்னாட்களில் ஓண ஸத்ய பெரும் வியாபாரமாகி விட்டதால் 'சரவண பவனிலும் ஓண ஸத்ய என்று அறிவிப்பு வைக்குமளவுக்கு நிலைமை போய் விட்டது. தலப்பாகட்டி பிரியாணியில் கூட ஒண ஸத்ய அடுத்த ஆண்டு கிடைத்தாலும் ஆச்சரியமில்லை.

'ஓண ஸத்ய'வில் இலை நிறைந்து பல வண்ணங்களில் உணவு நிறைவது ஓரழகென்றால் கஸவு செட்டணிந்து 'முல்லப்பூ' சூடி சேர நன்னாட்டிளம் நங்கையர் நீள்கூந்தலை உலரவிட்டு நடந்து வருவதைக் காண்பது பேரழகு. 

எல்லா வருடமும் ஓணம் வரும்போதும் 'ஓண ஸத்ய' எங்கே சாப்பிடுவது என்ற குழப்பமே வரும். முப்பதில் தொடங்கி நூறு திர்ஹாம் வரை ஏராளமான வகைகளில் ஓண ஸத்ய இருந்தாலும் தனி 'நாடன்' கேரள உணவகங்களில் சாப்பிடுவதுதான் என் வழக்கம்.  இதற்காகவே எந்த உணவகத்தில் என்ன கிடைக்குமென்ற தகவலைச் சேகரித்து வைப்பதும்.

ஜெபல் அலி சென்றிருந்ததால் திரும்பி வருகையில் 'டிஸ்கவரி கார்டனில்' வைட் ரேஞ் உணவகம் போனால் கூட்டம் இல்லை. ஆனால் கல்லைக் கண்டால் நாயைக் காணோம் கதையாக வண்டி நிறுத்த இடமில்லை. இந்த மடமில்லையென்றால் சந்தை மடமென்று அங்கிருந்து  'நெல்லற' உணவகம் வந்தால்  மதியம் இரண்டரை மணியாகியிருந்தும் அந்தக் கால ரஜனி படத்தின் முதல் நாள் காட்சி போல பெரும் கூட்டம். காத்திருந்தாலும் சாப்பாடு கிடைக்குமென்ற உறுதி இல்லாததால் தப்பித்து ஓடி 'ரெட் பெப்பர்' போனால் சமீபத்து ரஜனி பட முதல் நாள் மாதிரி காத்தாடியது. 'என்ன விசயம்?' என்று கேட்டால் 'ஸத்ய கழிஞ்ஞு'ன்னு படத்தைத் தூக்கிட்டோம்குற மாதிரியே சொன்னானுங்க.. 

'போயும் போயும் நாக்குக்கு அடிமையாகி விட்டாயே அற்பப் பதரே!' என்று மனசு ஒரு பக்கம் சொன்னாலும் 'ஸத்ய'யில் விளம்பப்படும் இஞ்சிப்புளியை நினைத்ததும் அரசியல்வாதிகாலைப் போல மனசாட்சியைக் குழி தோண்டி மூடி விட்டு அருகிலிருந்த உணவகம் நோக்கி வண்டி தன்னால் நகர்ந்தது.

அருகில் நிலா உணவகம் தென்பட்டது. இங்கும் சாப்பாடு இல்லையென்றால் இந்தப் பழம் புளிக்குமென்று நடையைக் கட்டி விட வேண்டியதுதான் என எண்ணியவாறே உணவகத்திற்குள் நுழைந்தால் ஒரு மேசை மட்டும் ஆளில்லாமல் இருந்தது. 

மணி மூன்றாகி இருந்ததால் ஸத்ய கிடைக்குமோ என்றொரு ஐயம். பணியாளர் ஒருவரிடம் நம்பிகை தளர மெல்ல விசாரித்தேன்

"சார் இரிக்கு. ஸத்ய உண்டு" என்று சொன்னதும் 'செந்தமிழ் நாடெனும்போதிலே' என்று கேட்டது போலானது எனக்கு.

வாழையிலையில் பரிமாறப் போகும் உணவுக்காகக் காத்திருந்த போது பர்தா அணிந்த பெண்கள் சாப்பிட்டு விட்டு வெளியே வந்து கொண்டு இருந்தார்கள். 

நான்கு பேர் அமரும் மேசையில் நான் மட்டுமே அமர்ந்திருந்தேன். என்னைப் போலவே உண்பதற்குத் தாமதமாக வந்த மூன்று சேட்டன்மார்கள் "இவிடெ இரிக்காமோ? வேற ஆளுண்டோ?" என்று கேட்டு நான்,  "இல்லை"யென்றதும் எனது மேசையில் அமர்ந்தார்கள்

நேரமாகி விட்டதால் கூட்டம் குறைந்து போயிருந்தது. நிதானமாக அமர்ந்து நிதானமாக ரசித்து ருசித்துச் சாப்பிட. முடிந்தது. மாம்பழ புளிஸ்ஸேரியும், இஞ்சிப்புளியும், அன்னாசி பச்சடியும், அடப்பிரதமனுமாக... அடடா!! நல்லவேளையாக சொத்தெதுவும் எனக்கில்லை. இருந்தால் எழுதிக் கொடுத்திருப்பேன்.

கூட்டமில்லாததால் விளம்புதலும் ஸத்யவுக்கான ஒழுங்கோடு நடந்தது. இலையின் இடது ஓரத்தில் உப்பு, மாங்காய், எலுமிச்சை ஊறுகாய்கள் சர்க்கர வரட்டி என்று அதன் ஒழுங்கோடு ஒவ்வொரு பதார்த்தங்களாக வந்தன. வழக்கமாகக் கூட்டுகறியில் கொஞ்சம் சொதப்புவார்கள். இங்கே அதுவும் அமர்க்களம். நாவின் சுவை மொட்டுக்களெல்லாம் உயிர்த்தெழுந்து நர்த்தனமாடின. 

'ஆவஸ்ய்முள்ளது வாங்ஙிச்சு கழிக்கு' என்று சொன்னதால் வெட்கம் மறந்து திரும்பத் திரும்ப மாம்பழ புளிஸ்ஸேரியில் மையம் கொண்டேன்.

என் மேசையில் உடனிருந்த சேட்டன்மார்களும் உண்டு கொண்டிருந்தார்கள். கேரளம் வெள்ளத்தில் சிக்கிக் கொண்டிருப்பது குறித்து பேச்சு தொடர்ந்தது. அதில் ஒருவர் ஓணம் ஊரில் கொண்டாட வேண்டியவரென்பதும், கொச்சி விமான நிலையம் மூடப்பட்டதால் கோயம்புத்தூர் வந்து சார்ஜா வழி அவசரமாக வந்திருக்கிறார் என்பதும் பேச்சு வழியாகப் புரிந்தது.

இயற்கையை மனிதர்கள் தொடர்ந்து உதாசீனப்படுத்துவதும் இயற்கை பெருங்கோபம் கொண்டு திருப்பி அடிப்பதும் தெரிந்தும் மனிதர்கள் ஏன் தொடர்ந்து அதே தவறைத் திரும்ப செய்கிறார்கள் என்ற எண்ணம் உள்ளுக்குள் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

"இம்முறை ஊரில் ஓணம் களையிழந்து விடும். முகாம்களில் கோடித்துணி இல்லாமல் கொண்டாடும் நிலையை நினைக்க முடியவில்லை" என்றார் சேட்டன்களில் ஒருவர்

"வீட்டுக்கு போன் செஞ்சேன். 'எங்களாலதான் கொண்டாட முடியல. நீயாவது எங்களுக்கும் சேர்த்து கொண்டாடு'ன்னு அம்மா சொன்னாங்க. அதான் உங்க கூட வந்தேன். இல்லாட்டி நமக்கென்ன ஓணம்?" என்றார் இன்னொரு சேட்டன். சொல்லும்போதே கண்கள் லேசாகக் கலங்கி விட்டது அவருக்கு.

"கழிக்கடோ! எல்லாம் செரியாகும்" ஆறுதலாகச் சொன்னார் அவர்களில் மூத்தவரைப் போலத் தோன்றியவர்.

சட்டென்று ஓர் அமைதி. எனக்குமே கூட 'ஓண ஸத்ய' சட்டென்று சுவை குன்றிப் போய் விட்டதைப் போல் ஓர் உணர்வு.

உள்ளுக்குள் உறையும் சோகங்களைச் சுமந்து கொண்டுதான் பலரும் வாழ்க்கையைக் கொண்டாடுவதாக பாவனை செய்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது போல.

'பாலட ப்ரதமன்' நான் விரும்பிச் சுவைக்கும் பாயாசம். ஆனாலும் அது பரிமாறப்பட்டும் குடிக்கும் மனநிலையில் இப்போது நானில்லை. நான் இலையை என் பக்கமாக மூடிய அதே நேரம் அவர்களும் உணவருந்தி விட்டு இலையை எதிர்ப்பக்கமாக மடித்தார்கள். நான் அவர்களைப் பார்த்த அதே நேரம் அவர்கள் என்னையும் பார்த்தார்கள்.

நான் உடனே, " எனக்குப் புரிகிறது. இது சோகமான ஓணம் என்பதால் இலையை அப்படி மடித்திருக்கிறீர்கள். தமிழ்நாட்டில் நாங்கள் இப்படித்தான் மடிப்போம் என்பதால் நான் இப்படி மடித்து விட்டேன் " என்றேன் தெரியாமல் செய்து விட்ட உணர்வுடன்.

"ஓ!! நீங்க தமிழ் நாடா? நான் கேரளான்னு நெனச்சேன். நல்லா மலையாளம் பேசுது நீங்க" என்று உடைந்த தமிழில் சிரித்து விட்டு கூடவே " நீங்க செஞ்சது தப்பில்ல. இது எங்க ஊர்ப்பழக்கம். நாங்க இப்படித்தான் எப்பவும் மடிப்போம்" என்றார் அந்த மூத்த சேட்டன். 

நான்  தமிழ்நாட்டில் இலையை எப்படி மடிப்பது என்று காரணம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது  நாங்கள் நால்வரும் ஒன்றாக வந்திருப்பதாக எண்ணி, அனைவருக்கும் சேர்த்து மொத்தமாக 'பில்' கொண்டு வந்து விட்டார் உணவக ஊழியர்.

நான் பதறிப் போய், எனக்கான தொகையைக் கொடுக்க முன்வந்ததும் அறிமுகமில்லாத அந்த சேட்டன், " எங்க ஊர்ல மழை வெள்ளம் வந்து ஓணத்தோட வெளிச்சமே இல்லாமப் போயிடுச்சு. ஆனா, தமிழ்நாட்டுல இருந்து நீங்கல்லாம் எவ்வளவு உதவி உடனே செஞ்சிருக்கீங்க? அத நெனச்சா ரொம்ப  சந்தோசமா இருக்கு. கஷ்டத்துல கைகொடுக்குறவன் தான் மனுசன். ஊரு விட்டு ஊரு வந்து உங்க நாட்டுக்காரங்க செஞ்ச உதவி சாதாரணமானதில்ல. தயவு செஞ்சு அதுக்கு நாங்க செய்ற சின்ன உபகாரமா இது இருக்கட்டும். தெய்வமாகத் தந்த வாய்ப்பா நெனச்சுக்கிறேன். தயவுசெஞ்சு மறுக்காதீங்க" என்று சொல்லி விட்டு அவரே பணம் கொடுத்து விட்டார்.

"ஓண ஆஸம்ஷகள் சேட்டா!!" என்றேன்.

"நன்றி" என்றார் சேட்டன் அழகுத் தமிழில்.

**

'திருட்டுப்பொருளும் நேரடி சாட்சியும்' - ஆசிப் விமர்சனம்!

ச்சே, இது தமிழ் இலக்கியம் சம்பந்தப்பட்டதல்ல, 'தொண்டி முதலும் த்ருக்சாட்சியும்' மலையாள சினிமா விமர்சனம் . இங்கே இதைப் பகிர்வதற்கு அனுமதி வேண்டியதற்கு 'அல்லாஹ்வே!! போட்டுட்டேன்ல பக்கின்னு சொல்றத விட்டுட்டு.. இது என்ன புதுசா அனுமதி?? உங்களுக்கு அஸ்மா மச்சிதான் சரி :-) ' என்றார் அட்டகாசமான விமர்சனம் எழுதிய தம்பி ஆசிப் மீரான்!

***

தமிழ் சினிமா காலம்‌காலமாக ஒரு டப்பா நியாயத்தைக் கற்பித்திருக்கிறது. நாயகன் திருடனாக இருந்தால் அவன்‌ திருடனாக மாறியதற்குப் பின்புலம் அமைத்து சூழலால் அவன்‌ அப்படி ஆகிவிட்டான்‌ என்பது போல ஒரு காட்சியில் அதனை நியாயப்படுத்தித் தொலைப்பார்கள். இது போன்ற எண்ணத்தோடு படம் பார்க்கிற கோஷ்டியில் நீங்களும் ஒருவரென்றால் இப்போதே தப்பித்து விடுங்கள்.. இது உங்களுக்கான சினிமாவே அல்ல

ஒரு சின்னத் திருட்டுச் சம்பவம். அதைத்‌ தொடர்ந்து நிகழும் தொடர் சம்பவங்கள். இதுதான் படத்தின் ஒற்றை வரிக்கதை. இந்தக் கதையை எப்படி சுவாரஸ்யமிக்க திரைக்கதையாக மாற்ற முடியுமென்பதில்தான் ஓர் எழுத்தாளரின் திறமை வெளிப்பட முடியும். அதுவே திரைக் காட்சிகளாக அதன் இயல்பு நிலை மாறாமல் விரியும்போது மனதில் நிலைத்துவிடும் படமாக அது நிலைத்து விடுகிறது

பேருந்தில் சங்கிலியைத் திருடி விழுங்கி விடுகிறான் அவன். கடைசி நிமிடத்தில் கூக்குரலெழுப்பி திருடனை அடையாளம்‌காட்டி பேருந்து காவல் நிலையத்துக்கு விடப்படுகிறது. அங்கே நடக்கும் விசாரணைதான் மீதிக்கதை

ஆலப்புழையின் காயலும் நகரப் பாய்ச்சல்களுக்கு ம் காஸர்கோட்டின் வறண்ட தன்மைக்குமான பரந்த நிலப்பரப்பிற்குள் படத்தின் மையச்சரடு

ஒரு விசாரணை எப்படி எவ்வாறு தன்னியல்பில் மாறுகிறது, அது யாரைப்‌ பாதிக்கிறது, அதிகாரத்திற்கு முன் சாதாரணர்களின்‌ விதி எவ்வாறு தீர்மானிக்கப்படுகிறது, அதிகாரமே தன்னை நிலை நிறுத்திக்கொள்ள எப்படி அல்லாடுகிறது என்று ஏகப்பட்ட விசயங்கள்‌ படம் முழுதும் பரவிக் கிடக்கின்றன ஒரு மெல்லிய கண்ணுக்குப் புலப்படாத நூலிழை போல.

தன்னுடைய சங்கிலி திருடப்பட்டதிலிருந்து காவல் துறையிடம் அந்தச் சங்கிலியைப்‌ பெறுவதற்கான போராட்டம் ஒரு புறம்.. சாதாரணமாக அதை அலட்சியம்‌ செய்யும் காவல் துறையின் அலட்சியம் இன்னொரு புறம், திருடனிடமிருந்து சங்கிலியைப் பெற காவல்துறை நடத்தும் போராட்டம் ஒரு பக்கம், அந்தப் போராட்டத்திற்கிடையில் அதிகாரத்தை தக்க வைத்துக்கொள்ள காவல் துறையே படும்பாடு மறுபக்கம் என்று ஓர் எளிய சம்பவம் தேர்ந்த சித்திரக்காரன் வெள்ளைத்தாளில் படம் வரைகையில் உருவாகும் வண்ணக்கலவை போல மெருகேறுகிறது.

நியாயங்கள் பொதுவானவையாக இருக்கலாம். ஆனால் அதைச் சூழலும் சந்தர்ப்பங்களுமே தீர்மானிக்கின்றன. ஒவ்வொருவரும் தங்களது இருப்பை நிலைநிறுத்த அன்றாடம் சமரசங்களைச் செய்து கொள்கிறோம். அந்த சமரசங்களில் நமக்கான நியாயங்களும்‌ சமரசத்துக்குள்ளாக்கப்படுகின்றன. அதுபற்றிய பிரக்ஞை சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு இருப்பதும்‌இல்லாமல் போவதும்‌கூட சந்தர்ப்ப சூழல்களால் மட்டுமே அமைகின்றன.

இரண்டு பவுன் சங்கிலி என்பது காதலித்து மணந்து கொண்டு ஊரை விட்டு வெகு தூரம் விலகி வந்து தனியாக வேளாண்மை செய்ய முயலும் இளம்‌ தம்பதியர்களுக்கு பெரும் சொத்து. காவல் துறைக்கோ, அதைத் திருடியவனுக்கோ இது ஓர் அன்றாட நிகழ்வுதான். இப்படியொரு சூழலுக்குள் மிக எளிய மனிதர்கள் தள்ளப்படும்போது காவல்துறை அவர்களை எப்படியெல்லாம் தங்கள் வசதிக்கும் இருப்பிற்குமேற்றவாறு மாற்றிக் கொள்கிறதென்பதை இத்தனை எளிமையாகவும் சுவாரஸ்யமாகவும் சொல்ல முடிந்திருப்பதுதான் இந்தப் படத்தை சாதாரணப் படங்களிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது.

ஷ்யாம் புஷ்கரனின் படம் முழுக்க இழையோடும் எளிய நகைச்சுவை வசனங்கள். சாதாரண திருட்டு வழக்கை வழிப்பறி கொள்ளை வழக்காக ஜோடிப்பதற்காகக் காவல்துறை முனையும் அந்தக் காட்சியின் இயல்பில் தொக்கி நிற்கும் அவல நகைச்சுவை ஓர் அசாத்திய உதாரணம்.

தனக்குக் கிடைத்த தேசிய விருது வெறும் தற்செயல் நிகழ்வல்ல;நல்ல கதாபாத்திரங்களை அனாயாசயமாகச் செய்யும் ஆற்றல் தனக்குண்டு என்பதை சுராஜ் வெஞ்ஞாரம்மூடு நிரூபித்திருக்கிறார். நாயகியாக வரும் நிமிஷா சஜயன் அளவான முகபாவங்களில் தன்னை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். ஃபஹதைப் பற்றிப் பேசவே தேவையில்லை. ஒரு சங்கிலித் திருடன் கதாபாத்திரம். படம் முழுக்க சுராஜ் வந்தாலும் கூட முக பாவனைகளில், உடல் மொழியில், வசனங்களை வெளிப்படுத்தும் விதத்தில் ஃபஹத் ஏன் நேசிக்கப்படும் நடிகனாக இருக்கிறான் என்பதை உணர்த்தி விடுகிறார். குறிப்பாக, உச்சக் காட்சியில் நாயகியோடு உரையாடும் காட்சி..அரக்கன்யா அவன். இப்படியொரு பாத்திரத்தில் ஃபஹதை நடிக்க அழைத்த இயக்குனரையா அல்லது அத்தனை‌முக்கியத்துவமில்லையெனினும் துணிந்து இதில் நடித்த ஃபஹதையா...யாரைப் பாராட்டுவது? மலையாள சினிமாவைப் பார்த்தால் பொறாமை வர இது போன்ற முயற்சிகளே காரணமும்‌கூட.

துணை காவல்‌ஆய்வாளராக வரும் அலன்சியர் வாழ்ந்திருக்கிறார். சூழல்களுக்கேற்ற மாறும் அவரது கதாபாத்திரத்தை அவ்வளவு அழகாக உள்வாங்கிக் கொண்டு வாழ்ந்திருக்கிறார் மனிதன். அவரது தொப்பை மேலும் மெருகூட்டியிருக்கிறது இந்தக் கதாபாத்திரத்தை.

ஆலப்புழையின் நகர்க்கோலங்களையும் காயல் தீரங்களையும் காஸர்கோட்டின் வறண்ட நிலப்பரப்பையும் அழகுற உள்வாங்கிய அதே சிரத்தையோடு காவல் நிலையத்தின் உட்புற வெளிச்ச அசைவுகளையும் சிறப்பாக ஒளிப்பதிவு செய்திருக்கிறார் ஒளிப்பதிவாளர் ராஜீவ் ரவி

பிஜிபாலின் பின்னணி இசையும் சரி பாடல்களும் சரி படத்தின் தேவையை மனதிற்கொண்டு அந்த அளவோடு உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன

சஜீவ் பாழூரின் திரைக்கதை சம்பவங்களை அடுக்கடுக்காக நெய்து கொண்டே செல்கிறது. ஒவ்வொரு கதாபாத்திர உருவாக்கத்திற்காகவும் அவர் மெனக்கெட்டிருப்பது சிறப்பான நடிகர்கள் தேர்வின் மூலம் இன்னும் சிறப்பாக்கப்பட்டிருக்கிறது.. ஊரில் திருவிழா முடியும்வரை குடித்து அழிச்சாட்டியம் செய்யும் கணவனை காவல் நிலையத்தில் வைத்திருக்கச் சொன்ன மனைவிக்காக சிறையிலடைக்கப்படுபவன் காவல்‌நிலையத்தில் நடப்பவைகளின் சாட்சியமாக மாறுவது போன்ற யதார்த்தமான கதைமாந்தர்கள் படத்தின் மற்றொரு சிறப்பு.

மஹேஷின்டெ ப்ரதிகாரத்தில் இடுக்கியின் பின்னணியில் கதை புனைந்த இயக்குனர் திலேஷ் போத்தன் இம்முறை தென் கேரளத்தில்‌தொடங்கி வடகேரளத்தின் கிராமத்தின் பின்னணியில் இதனை உருவாக்கியிருக்கிறார். மலையாள நவீன சினிமாவின் ரசிக்கத்தக்க ஓர் அடையாளமாக மாறியிருக்கும் இவரிடம் சினிமா என்ற காட்சி ஊடகம் பற்றிய தன்னுணர்வு நிறைந்திருப்பதை உணர முடிவது நம்பிக்கையளிக்கிறது.

படத்தின் உச்சகாட்சியை இப்படி வைக்க முடிந்த அவரது தன்னம்பிக்கை அவர் மீதான நம்பிக்கையை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது

நல்ல சினிமா பார்ப்பதில் உங்களுக்கு ஆர்வமிருந்தால் இதனைப் பாருங்கள். நான்தான் நேரடியான சாட்சி.

*

நன்றி : ஆசிப் மீரான்

கிளிநொச்சியில் வண்ணத்துப்பூச்சிகள் - ஷீலா டோமி சிறுகதை (தமிழில்: ஆசிப் மீரான்)

கேரள மாநிலம் வயநாட்டில் பிறந்த ஷீலா டோமி வசிப்பது கத்தர் நாட்டின் தோஹா நகரத்தில். மலையாள ஏடுகளில் நிறைய சிறுகதைகளும் கவிதைகளும் எழுதியிருக்கும் இவர் வானொலி நாடகங்கள், தொடர்களுக்கும் பங்காற்றியிருக்கிறார். இவரது சிறுகதைகளுக்காக புழா.காம், அரங்கு  உள்ளிட்ட இலக்கிய அமைப்புகளிடமிருந்து பரிசுகளை வென்றிருக்கிறார். - ஆசிப் மீரான்

***

கிளிநொச்சியில் வண்ணத்துப்பூச்சிகள்

மலையாளத்தில்: ஷீலா டோமி, 

தமிழில்: ஆசிப் மீரான்

----------------------------------

2009 மே மாதத்தில் ஒரு மாலைப் பொழுது இடம் துபாயில் ஒரு 20 மாடி அடுக்ககக் கட்டடத்தில் ஒரு வீடு

”அம்மா டிவியில் நியூஸ் போடலாமா?” அதைச் சொன்னது லட்சுமி

லச்சு என்றுதான் அப்பா அவளை அன்போடு அழைப்பார். அவளுக்கு அம்மா இல்லை. அவள் குழந்தையாயிருக்கும்போதே அம்மாவை இழந்து விடடாள். தன் வீட்டின் அறையில் தொங்கும் புகைப்படத்தில் மடியில் தன்னை வைத்திருக்கும் தாயின் முகத்தில் பூத்திருக்கும் புன்னகையை அவள் மனதின் ஓரத்தில் எங்கோ பத்திரமாகக் காத்து வைத்திருக்கிறாள். அப்பாவின் நெஞ்சின் சூட்டின் கதகதப்பில் படுத்துறங்கிய குளிர்கால இரவுகளில் அம்மா அவளது கனவில் வந்து அவளுக்கு முத்தம் கொடுத்ததுண்டு.

இதுபோக இருப்பது ஒரு அண்ணன். லச்சுவின் அன்பான அண்ணன். அவனையும் அப்பா கஷ்டப்பட்டுத்தான் படிக்க வைத்தார். ஆனால் என்ன செய்வது? அவனும் அப்பாவைப் போல கூலி வேலைக்குத்தான் போக வேண்டிவந்தது. படித்தவர்களுக்கு மட்டும் இலங்கையில் வேலை எங்கே கிடைக்கிறது? லட்சுமி வீட்டு பணிப்பெண் விசாவில் வளைகுடா வந்து விட்டாள். இப்போது அவள் இந்துவின் வேலைக்காரி.

அலுவலில் இருந்து வந்து வரவேற்பறையில் ஓய்வாக அமர்ந்து கொண்டு லட்சுமி தந்த தேநீரை சுவைத்துக்கொண்டே, ’ஆன் ஃப்ராங்கின் டயரிக் குறிப்புகளை’ப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தாள் இந்து.

”அம்மா டிவியில் நியூஸ் போடலாமா?”

லட்சுமி இரண்டாம் முறையும் கேட்டதும் புத்தகத்திலிருந்து தலையுயர்த்தினாள் இந்து. தொலைக் காட்சியில் யுத்தக் காட்சிகள். லட்சுமியின் முகம் வாடியது. இலங்கையில் யுத்தம் தீவிரமான நாளில் இருந்தே அவள் அப்படித்தான். எதிலும் உற்சாகமில்லை. எப்பொழுதும் ஒரே சிந்தனைமயம்தான். இந்து வீடு திரும்பினால் காணக் கிடைப்பது அடுக்களையில் கழுவாமல் குவிந்து கிடக்கும் பாத்திரங்களும், துடைத்து கழுவப்படாமல் அழுக்காகவே இருக்கும் தரையும்தான் - லட்சுமியின் மனதைப் போல.

”எனக்கு ஒரு வேலையும் ஓடலம்மா. எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்கு. எங்கப்பாவும் அண்ணனும் கிளிநொச்சியில் இருக்காங்க” அவளது மனது நெறிகட்டியிருந்தது.

“ஒண்ணும் ஆகாதும்மா. கவலைப்படாதே. எல்லாம் அந்த கடவுள் காப்பாத்துவார்”

மனதை மரக்கச் செய்யும் காட்சிகள். நூல் பாலங்கள் வழியாக அகதிகளின் பிரவாகம். வெயிலிலும் யுத்தத்திலுமாக காய்ந்து கிடக்கும் மனிதச் சடலங்கள். தெருவோரங்களில் கூட்டியிட்டிருப்பது ஜீவனுள்ளவர்களா? ஜீவனற்றவர்களா? மீதியிருப்பவர்கள் கதறி அழுகின்றனர். வேறு சிலர் மரத்துப் போய் அமர்ந்திருக்கின்றனர். அவர்களுக்கிடையில் தேம்பி அழுது கொண்டு காலை இழுத்து நடந்து செல்லும் ஒரு பெண் குழந்தை. பாவம்! காலில் காயம்பட்டிருப்பது போலத் தோன்றுகிறது.

அருகிலிருந்த மகள் மீனுக்குட்டியை தன் மார்போடிழுத்து அணைத்துக் கொண்டாள் இந்து ஒரு நடுக்கத்துடன்.

“அம்மா, அந்த பாப்பா ஏம்மா அழுவுது?”  தொலைக்காட்சியை நோக்கிக் கையைக் காட்டி மீனுக்குட்டியின் கேள்வி. என்ன சொல்வது? என்ன சொல்லாமலிருப்பது? குழந்தைகளுக்கு இதுபோன்ற காட்சிகளைக் காட்டாமலிருப்பதுதான் நல்லது.

“அந்த பாப்பா அவங்க அம்மாவைத் தேடுதுடா செல்லம்”

“நோ.நோ.நோ. இல்ல. அந்த பாப்பாவோட அம்மா அங்க இருக்காங்க. பாருங்க” - சரிதான். மீனுக்குட்டியின் யூகம் சரியென்றால் அங்கே இறந்து கிடக்கும் தனது பிரியப்பட்டவனின் மார்பில் சாய்ந்து அழும் எலும்பும் தோலுமான அந்தப் பெண் தான் அந்தக் குழந்தையின்  அம்மாவாக இருக்கும். அப்படியானால் இறந்து கிடப்பது அந்தக் குழந்தையின் தகப்பனாக இருக்கலாம். கஷ்டம்! எந்தப் போராட்டத்தின் மீதியும் இப்படித்தானோ?

”அவங்க கொன்னுடுவாங்க. எல்லாரையும் கொன்னுடுவாங்க.. கொலைகாரப் பாவிங்க எல்லாரையும் கொன்னுடுவாங்க” லட்சுமியிடமிருந்து அலறல் வெளிப்பட்டது. ஒருபொழுதும் மழைபெய்யாத பாலைவனத்தின் சூடான காற்றாக மாறினாள் லட்சுமி

“லட்சுமி, ராணுவமா அல்லது புலிகளா யார் அவங்களைக் கொன்னதுன்னு நமக்கெப்படி தெரியும்? புலிகளும் பொதுமக்களோடு சேர்ந்து ஒளிஞ்சிருக்காங்க இல்லையா? தப்பிக்க நினைக்குறவங்களை அவங்களும்தான்  சுடுவாங்க”

இந்து பேசுவதைக் கேட்டு லட்சுமியின் முகம் சிவந்து விரிந்தது. கண்களில் தெரிந்த முகபாவனை வெளிப்படுத்துவது கோபமா அல்லது சங்கடமா என்பது இந்துவால் வாசிக்க முடியாததாக இருந்தது. அடக்கி வைத்த தெல்லாம் அணை உடைந்து ஒழுகுவது போலானது

“சோஸலிஸ்டுகள்ம்மா அவங்கள்லாம். புரட்சிக்காரரகள். நீங்க புலிகள்ன்னு சொல்லி அவங்களை  பயங்கரவாதிகளாக்குறீங்க. அடக்கியாண்டதும், தொடர் இம்சைகளும் தொந்தரவும் தாங்காமதான் அவங்க இயக்கமானாங்க. அடிமையாக்கப் பட்டதாலத்தான அவங்க ஒண்ணா சேர்ந்தாங்க. அவங்களைக் கொன்னு ஒழிச்சுட்டா தீர்ந்திடுமா தமிழங்க பிரச்னை?”

இந்து அப்படியே ஆடிப் போனாள். யாரிவள்? சோஸலிசத்தையும், புரட்சியையும் பற்றிப் பேசுகிறவள்? லட்சுமியின் இந்த முகம் இந்துவுக்குப் புதிதாக இருந்தது. லட்சுமிக்குத் தேவையானஅளவு படிப்பும், புத்திசாலித்தனமும் இருக்கிறதென்பதை அவள் ஏற்கெனவே அறிவாள். இல்லாவிட்டால் இந்தச் சில மாதங்களுக்கிடையில் இந்தப் பெண்ணால் இப்படி சரளமாக மலையாளம் பேச முடியுமா? மட்டுமில்லாமல் ஆங்கிலப் பத்திரிகைகளை அவள் வாசிப்பதையும் காணலாம். ஒரு பாடலை முணுமுணுத்துக் கொண்டு கறுப்பு வண்ணத்துப்பூச்சியாக சிறகடித்த அவளை எல்லாருக்கும் பிடித்திருந்தது.

என்றாலும், சொந்த லாபங்களுக்காக நிரபராதிகளான மக்களைச் சுட்டுக் கொல்லும் புலிகளை இவள் நியாயப்படுத்துவது ஏன்? ராஜீவையும் இன்னும் சில இலங்கைக்காரர்களையும் கொன்றவர்களை அங்கீகரிக்கும் மனதில்லை இந்துவுக்கு. ஆயுதப் புரட்சிகளேதும் தலையிலேறாத பெரும் காந்தி பக்தையாயிருந்தாள் இந்து. தன்னால எடுத்தெறிய முடியாதபடி என்னவோ லட்சுமியின் மனதில் ஆழ வேரூன்றியிருக்கிறது என்று தோன்றியது அவளுக்கு.அல்லது திருத்தப்பட வேண்டியது தன்னுடைய முடிவுகளா?

சாப்பாட்டு வண்டி வரும்போது ஒரு துண்டு ரொட்டிக்காக போட்டி போட்டுக் கொண்டு ஓடுபவர்கள். தாகம் நீக்க குடிநீர் கூட இல்லாமல்... மருந்தில்லாமல்... துணிகள் இல்லாமல்.... பாவப்பட்டவர்கள்!!

உண்மையில் சொல்வதென்றால் சாத்தானுக்கும் கடலுக்கும் நடுவில்.. உயிரைப் பணயம் வைத்து அவர்கள் நடமாடுகிறார்கள். இந்துவுக்கு ஒரு பைபிள் கதை நினைவுக்கு வந்தது. இஸ்ரேல்காரர்களின் கதை. தெய்வத்தின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள். முன்பக்கம் செங்கடல். பின்பக்கம் ஃபிர் அவுணின் படைகள். அன்று செங்கடல் பிளந்து அவர்களைக் காப்பாற்ற தெய்வம் அவர்களோடிருந்தது. இன்று?!

“இன்று ரகசியமா தப்பிக்க நினைக்குறவங்களுக்கு உதவாம, யார் அடிக்கிறாங்களோ அவங்களுக்குத்தான் கடவுள் துணையா இருக்கிறாரென்று தோன்றுகிறது லட்சுமி.. ஆகாயத்திலிருந்து ’மன்னா’ இறங்குவதற்குப் பதிலாக ‘ஷெல்கள்’ அல்லவா வீழுகின்றன?”

இந்து சொல்லி முடிக்குமுன்னரே லட்சுமி புகையத் துவங்கினாள்

“அம்பத்தெட்டில் தமிழர்களைச் சிங்களவர்கள் சுட்டுக் கொன்றபோது தெய்வம் எங்கேயிருந்தது? தூங்கிட்டு இருந்ததா? அன்னைக்கு அனாதையானவர்தான் எங்கப்பா” லட்சுமி ஒரு பேரழுகைக்குத் தயாரானாள். ஒருபோதும் உறங்காத தெய்வத்தைப் பற்றிப் பேசி இனி அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்ல முடியாதென்று இந்துவுக்குத் தோன்றியது. அவளுடைய சங்கடங்களையெல்லாம் கொட்டித் தீர்க்கட்டும். இந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்

"முன்னால.. ரொம்ப வருசங்களுக்கு முன்னால.. பற்றியெரியும் நெருப்புக்கு இடையிலிருந்து ஒரு பத்து வயசுப் பையன் இறங்கி ஓடினான். கொளுந்து விட்டெரியும் வீட்டுக்குள் அகப்பட்டுக்கொண்ட தந்தையையும் தாயையும் அழைத்துக் கதறினான் அவன். அக்கிரமக்காரர்களின் அட்டகாசங்களுக்கு இடையில் தனது தங்கையின் கையைப் பற்றிக் கொண்டு அவன் ஓடினான். பின்னாலேயே துரத்தி வந்தவர்கள் அவனது கையிலிருந்தும் அவனது தங்கையைப் பறித்தெடுத்தார்கள். அவளது பிஞ்சு உடலில் செய்யக் கூடாததையெல்லாம் அவர்கள் செய்தபோது அவன் பயந்து உறைந்து ஒளிந்து கொண்டான். பாதி உயிர் போன நிலையில் தனது தங்கையை கொதிக்கும் தாரில் அவர்கள் வீசியெறிந்ததைக் காண நேர்ந்தபோது  அவன் சுயநினைவை இழந்தான்.

பின்னர் அவன் கண்விழித்தது ஒரு சிங்களப் பெண்ணின்  மடியில். அந்த விதவைப் பெண் அவனுக்கு மறு உயிர் கொடுத்தாள். உறக்கத்தில் அவன் அம்மாவை நினைத்துக் கதறும்போது, ’நான் உன் அம்மாதான்’ என்று சொல்லி அவனைக் கட்டியணைத்துக் கொள்வாள். ஆனால், அங்கேயும் அவனுக்குப் பாதுகாப்பில்லை. தன்னால் அந்த சிநேகவதியின் உயிருக்கும்  ஆபத்து என்பதை உணர்ந்து கொண்ட அவன் ஒரு இரவில் அவளது கால்களைத் தொட்டு வணங்கி அங்கிருந்தும் ஓடினான். தூரமான இடத்திற்கு. ரத்த தாகம் கொண்டவர்களின் கண்களுக்கு அகப்படாத தூரத்திற்கு. அப்படித்தான் லட்சுமியின் தகப்பனும் தெருமக்களில் ஒருவனானான்”

லட்சுமியின் கண்கள் நிறைந்து ஒழுகியது. பாசத்தை அள்ளி நிறைத்து தன்னை வளர்த்த அப்பாவின் நினைவுகள் அந்தக் கண்ணீரால் நிறைந்தது. தொலைவில், கிளிநொச்சியில் ஒரு துண்டு நிலத்தை வைத்துக்கொண்டு மகள் திரும்பி வரும் நாளையெண்ணி அப்பா காத்துக்கொண்டிருப்பாராக இருக்கும். பல சமயங்களிலும் அவள் தன்னருகில் இல்லாத அப்பாவோடு கதைத்தும் பேசியும் நடப்பதைக் காணலாம். தவிப்பாள். பிணங்குவாள். அதைக் கண்டு மீனுக்குட்டி கேலி செய்வாள் “ லச்சுவுக்கு பைத்தியம் பிடிச்சிருக்கு. தன்னால பேசிக்கிட்டு நடக்குறா”

”அம்மா.. சானல் மாத்தலாமா? இன்னைக்கு ஐ.பி.எல் மேட்ச். சச்சினும் ஜெயசூர்யாவும் அடிச்சு கலக்குவாங்க. நீங்க வேணா பாருங்க” - அது இந்துவின் மகன். எட்டாம் வகுப்பு படிப்பவன். காயமேற்றவர்களின் துடிப்போ எல்லாம் இழந்தவர்களின் கண்ணீரோ அவனுக்குப் பொருட்டில்லை அவனை அழ வைப்பதுமில்லை. போர், புரட்சி எதுவும் தெரியாமல் அவன் கம்ப்யூட்டரில் நண்பர்களோடு ‘சாட்’ செய்து கொண்டிருப்பான். அவனுக்கும் நண்பர்களுக்கும் பாலிவுட்டும், கிரிக்கெட்டும் மட்டுமே தாராளம். அதற்கிடையில் என்ன இலங்கை பிரச்சனை?

“மகனே, இந்த செய்தியைக் கொஞ்சம் பாருடா. இலங்கையிலே பிரச்னைகள்”

“ஓ.. லங்காவா? ஒரு காலத்துல ராவணன் சீதையை கடத்திக்கொண்டு போய் வச்சிருந்த இடம்தானேம்மா? அங்கே இன்னமும் யுத்தம் முடியலியா? வானர சேனை ஜெயிச்ச நாட்டுல புலிகள் சேனை ஜெயிக்குமா இல்லை  ..” அவன் வாய்விட்டுச் சிரித்தான். அவன் சிரித்தபோது அவன் கன்னத்தில் விழுந்த குழியைப் பார்த்தாள் இந்து

“சரித்திர புஸ்தகத்தில் இருக்கும்மா. அசோக சக்கரவர்த்தியோட மகள் சங்கமித்ரா போதி மரக்கம்பு நட்டு வச்ச நாடு... எனிவே.. ட்ரபுள் அண்ட் பெய்ன் எவ்ரிவேர்! ஐ டோண்ட் வாண்டு வேஸ்ட் மை டைம் ஆன் திஸ் அக்ளி மேட்டர்ஸ். ஸோ, லெட் அஸ் திங் ஆஃப் ஸம்திங் ப்ளெசண்ட். நல்ல பிள்ளையா சானலை மாத்துங்கம்மா” அவனிடம் என்ன சொல்வது?  கரிந்து விழுந்த நூறாயிரம் போதிமரக் கம்புகள் இந்துவின் மனதில் இற்று வீழ்ந்தன. எங்கேயோ நஷ்டப்பட்டுப்போன  அறிவுரைகள்!!

ஜெயசூர்யாவின் சிக்ஸ்ர்கள் உயரத்தில் பறக்கின்றன. மும்பை இந்தியர்கள் வெற்றி பெறப் போகிறார்கள். மகன் கை தட்டினான். உயர்ந்து எழுந்த பந்தோடு அவனும் குதித்துத் துள்ளினான்.

“சிக்ஸ்.. சிக்ஸ்” அவன் உரக்கச் சப்தமிட்டான்

லட்சுமியின் செல்பேசி சிணுங்கியது. “ஹலோ அண்ணா” பேசிக் கொண்டே அவள் உள்ளே சென்றாள். முகம் பார்த்தாலே தெரிந்தது அவள் காத்திருந்த அழைப்பு என்று

இந்து மீண்டும் ’ஆன் ஃபிராங்கின் டயரிக்குறிப்புகளோ’டு பயணம் துவங்கினாள். வெஸ்ட்போர்க், ஓஷ்விட்ஸ், ஜெர்மன் கான்செண்ட்ரேஷன் கேம்ப்கள். கேம்புகளுக்குள் நுழையும் அடைத்து நிறைக்கப்பட்ட கால்நடை வண்டிகள். அந்த வண்டிகளில் ஒன்றில் ஆன்ஃபிராங்க் என்ற சிறுமியும் இருந்தாள். ஜெர்மன் பட்டாளத்தின் பிடியில் அகப்படுவதற்கு முன்பாக ஒளிந்திருந்த இடத்திலிருந்து அவள் எழுதிய டயரிக் குறிப்புகள். வேட்டையாடப்பட்ட ஒரு சமூகத்தின் வேதனை. இந்த கான்செண்ட்ரேஷன் கேம்புகளுக்கும் அகதி முகாம்களுக்குமிடையில் என்ன வித்தியாசம்? சிந்தனைகள் தடைப்பட்டது.

மீனுக்குட்டி அழுது கொண்டு ஓடி வந்தாள். ”அம்மா.. வாங்கம்மா சீக்கிரம் வாங்கம்மா. லச்சு கதவைத் திறக்க மாட்டேங்குறா. அவ அழுதுக்கிட்டிருக்கா”

கதவுக்கு இந்தப் புறத்திலிருந்து லட்சுமியின் தேம்பல்களைக் கேட்க முடிந்தது. ஊரிலிருந்து ஏதோ துக்க செய்தி வந்திருக்க வேண்டும். ’கடவுளே! அவளுடைய அப்பாவுக்கேதாவது?’. அவளால் அதை சகித்துக்கொள்ள முடியாது. சங்கடத்தில் அவள் ஏதாவது அவிவேகமான செயலைச் செய்துவிட்டால்?? பூட்டிய கதவுக்கு இந்தப் பக்கம் இந்து பதறிப்போய் நின்றாள்.. அரபு நாடுகளின் சட்டங்கள் கடுமையானவை. வீட்டை விட்டு ஓடிப்போன பணிப்பெண்ணின் உடல் அனாதைப் பிரேதமாகக் கண்டெடுக்கப்பட்டதும், அந்தப் பெண்ணுக்கு வேலை கொடுத்தவர்கள் செய்யாத குற்றத்துக்காக ஜெயிலுக்கு அனுப்பப்பட்டதும் நடந்து அதிக நாட்களாகி விடவில்லை.

நடுங்கும் குரலுடன் இந்து அழைத்தாள்

 “லட்சுமி கதவைத் திற”

கதவு திறக்கப்படவில்லை

இந்துவின் சப்தம் உயர்ந்தது. ” கதவைத் திறன்னு சொன்னேன்”

“வேண்டாம்மா. லச்சுவை திட்டாதீங்கம்மா. லச்சு பாவம்தானே?” அம்மாவின் குரல் மாற்றத்தைக் கண்டு மீனுக்குட்டி அழத் தொடங்கினாள்

அழுகைக்கிடையில் அவள் அழைத்துக் கொண்டிருந்தாள் “லச்சு.. வெளில வா லச்சு.. இல்லேன்னா மீனுக்குட்டி உன்கூட பேசமாட்டேன்.. லச்சு வெளில வந்து எனக்கு வானம்பாடி கத சொல்லித்தா லச்சு” மீனுக்குட்டியின் அழுகையைத் தாங்க முடியாமல் லட்சுமி கதவைத் திறந்தாள். அந்தக் கண்களில் துக்கத்தின் கடலலை வீசிக் கொண்டிருந்தது - கடல் அலைகளில் ஆடி அலையும் தோணி. நிலைகுத்திய பார்வையுடன் அவள் நின்று கொண்டிருந்தாள்

“என்னாச்சு லட்சுமி, உங்க அண்ணன் போன்தானே வந்தது?”

“அவங்க கொன்னுட்டாங்க. என்னுடைய செல்வத்தை அவங்க கொன்னுட்டாங்க” சூறாவளிக் காற்று இதயத்திலிருந்தெழுந்து வந்தது போன்ற அலறலாக இருந்தது அவளது குரல். கடல் பொங்கியெழுகிறது. தோணி மூழ்கத் துவங்குகிறது. தோணிக்காரனும் கூடவே.. காப்பாற்றச் சொல்லி முறையிடும் கைகள் மேலெழுந்தும் கீழ் விழுந்தும்.. மேலெழுந்தும் கீழ் விழுந்தும்..

”செல்வம் யாரு? யாரு அவனைக் கொன்னது? புலிகளா?  அல்லது அவனே புலியாயிருந்தானா?” தெரியாமல் இந்து ஏதேதோ கேட்டு விட்டாள். லட்சுமிக்குள்ளிருந்த நெருப்பு பெரும் அனலாய் மாற அது போதுமானதாக இருந்தது

”பேசாதீங்க. நீங்க பேசாதீங்க. செல்வம் புலிதான். ஏன் நானும் புலிதான். ஏன் என்னைக் கொல்லணும்னு தோணுதா உங்களுக்கு?”

”லச்சு..சண்டை போடாதே லச்சு” மீனுக்குட்டி சிணுங்கத் துவங்கினாள். அவளைக் கட்டிப்பிடித்து லட்சுமி அழுதாள். அழுது முடித்ததும் அவள் ஒரு கதை சொன்னாள். வானம்பாடியின் கதை அல்ல. என்றைக்காவதொரு நாள் சுதந்திரத்தின் பொழுது விடியும்போது அவளருகில் வந்து சேருவதாகச் சொல்லிப் போனவனின் கதை. கடைசியில் ராணுவத்தின் குண்டு துளைத்த படகிலிருந்து கரையொதுங்கிய சவங்களில் ஒன்றாக மாறிப் போன அவளது செல்வத்தின் கதை..

கடல் பொங்கிப் பெருக்கெடுத்துக் கொண்டிருந்தது மீண்டும்.. மீண்டும்..

லட்சுமியின் கண்ணீரில் இலங்கை மூழ்கிவிடுமோவென்று இந்துவுக்குத் தோன்றியது. இங்கே ஜெயிப்பவர்கள் யார்? தோற்பவர்கள் யார்?

கண்ணீரில் மூழ்கியவாறே தனது நாட்குறிப்பில் லட்சுமி எழுதினாள். “இன்று மே 20. என் செல்வம்....”

அதை எழுதி முடிக்க அவளால் முடியவில்லை. அதற்கு முன்னரே இந்த பூவுலகப் பந்தங்களையெல்லாம் கடந்து போகும் ஏதோ ஒரு அகதிக் கூட்டத்தில் ஒருவளாக அவள் மாறிப் போயிருந்தாள் மண்ணில்லாதவளாக, மனதும் மரத்துப் போனவளாக.

இந்துவின் மகன் அப்போதும் துள்ளிக்குதித்துக் கொண்டிருந்தான். அதோ ஜெயசூர்யா அடித்த சிக்ஸர் பறந்து பறந்து உயர்கிறது. அப்போதும் கிளிநொச்சியில் வண்ணத்துப்பூச்சிகளின் ரகசியப் பயணம் தொடர்ந்து கொண்டேயிருந்தது.

***

நன்றி : ஷீலா டோமி, ஆசிப் மீரான்